Tagarchief | emotie

Tranen….

 

Een traan in mijn ogen
Die zijn verhaal vertelt
over mijn wang
Zou ik alsjeblieft weer lachen mogen
Het gevoel van pijn en verdriet duurt me te lang

Mijn tranen nemen vele wegen
Zo heb ik wel miljoenen verhalen
Ik kom ze helaas altijd weer tegen
En ze weten me altijd weer de put in te halen

Natuurlijk heb ik ook tranen van vreugde
Maar weet ze niet meer te herkennen
Door teleurstellingen wanneer ik me ergens op verheugde
Weten ook zij mij niet meer te verwennen

Mijn tranen zijn erg rijkelijk
Maar ook veel te sloom
Het is echt niet begrijpelijk
Maar het lijkt zo gewoon

Helaas ken ik verdriet maar al te goed
Het gevoel van een beginnende traan die de sfeer bederft
Komt langzaam zijn eind tegemoet
Totdat hij onderaan mijn wang weer sterft.

Advertenties

In mijn gedachten

Vannacht was je er weer. Liggend in het gras, diep in mijn ogen kijkend. We waren stil, genietend van elkaars aanwezigheid en gedachten.
Je was zo dichtbij, maar ook zo ver weg. Ik voelde me gelukkig, maar ook verdrietig. Waarom zie ik je alleen in mijn dromen?
In mijn dromen ben je dichtbij, in werkelijkheid zo ver weg.
Ik wilde uitschreeuwen waarom het niet andersom was? Dat  het oneerlijk was en dat ik elke minuut van de dag aan je denk!

Een gevoel van onmacht overmande me, en ik stond op. Ik keek naar boven en staarde naar de sterren. De sterren die naar me leken te knipogen, en me gerust wilden stellen. Opeens voelde ik iets op m’n schouder. Jij was ook opgestaan, en had je hoofd op mijn schouder gelegd.
Ik sloeg een arm om je heen, en we keken samen naar de heldere sterrenhemel. Hoe lang we daar gestaan hebben weet ik niet, maar het mocht voor eeuwig duren.
Even voelde ik me intens gelukkig, ik wilde het met je delen maar er zat zo’n brok in mijn keel dat het niet lukte.

Je haalde mijn arm van je schouder, en pakte mijn hand. We keken elkaar weer aan, en even leek het of je me wilde kussen. Daarentegen liet je mijn hand los, en rende je weg. Je lange blonde haren wapperend achter je aan. Ik wilde je achterna gaan, maar ik stond als versteend. Schreeuwen lukte ook niet. Je werd langzaam een schim en uiteindelijk verdween je in de duisternis.
Ik ging weer liggen in het gras, starend naar de sterren. Wanneer wordt deze droom werkelijkheid?

Maikel.

Kankerziekte!

 

Ja, ik noem het maar gewoon zoals het is. Kanker is een ontzettende kankerziekte! Ik haat deze ziekte, echt waar!
Ik voel me op dit moment ontzettend machteloos, leeg, verdwaasd en verdrietig.
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje dat de moeder van mijn beste vriendin is overleden aan een hersentumor. Afgelopen zaterdag zijn ze gestopt met de medicijnen, en vanmorgen is ze overleden.
In een vorige blog heb ik bovenstaande situatie al een keer aangehaald.

Hardop lig ik me af te vragen waarom “God”, of wie dan ook dit laat gebeuren?! Waarom moeten al de mensen waarbij kanker geconstateerd is door zo’n diep dal gaan, pijn lijden, bestralingen en medicijnen hebben om uiteindelijk toch aan het kortste eind te trekken!? Het is zó ontzettend oneerlijk, en het maakt me zó  ontzettend verdrietig!
En ja, ik heb door deze behandelingen nog 4 jaar extra mogen genieten van haar aanwezigheid, maar het moet verdomme langer zijn!

Sommige mensen zeggen dat alles een reden heeft. Dat er niks gebeurt in het leven zonder achterliggende gedachte. Ik zou graag de achterliggende gedachten willen weten van deze kanker ziekte, en waarom een ontzettend lieve meid van 26 en haar broer alleen achterblijven?? Dan moet je wel met een verdomd goede reden hebben!

Ik begrijp dat deze blog op dit moment erg warrig, en gefrustreerd overkomt. Maar ik moet even mijn gedachten neerzetten.
Waarschijnlijk zullen er komende week meer komen, waarbij ik alles meer zal relativeren.
Op dit moment kan ik alleen maar verdriet hebben….

Ware liefde

Zou het écht bestaan, of is het een ideaal wat wordt nagestreefd? Je hoort weleens om je heen mensen zeggen dat er binnen hun relatie helemaal nooit problemen zijn. Dat alles vlekkeloos loopt, en dat er nooit harde woorden vallen.
Mijn mening is, dat dit mij zeer onwaarschijnlijk lijkt. Als dat wel zo zou zijn, is dit dan dé ideale relatie? Je ware liefde? Een relatie waarin men harmonieus, liefdevol en nooit ruzie hebbend naast elkaar leeft?

Mijn invulling van een ware liefde is, dat het mij juist gezond lijkt dat je af en toe een meningsverschil met elkaar kunt hebben.
Als je altijd gelijkgestemd bent, krijg je een “ja-knik” relatie, en zal het des te moeilijker worden om elkaar aan te spreken  over kleine irritaties. Je gaat dingen opkroppen, en uiteindelijk zal ooit de bom barsten.
Volgens mij is “de ware liefde” en “de perfecte relatie” een Fata Morgana. In een langere relatie leer je op den duur om te gaan met de moeilijkheden van de ander. En je leert bepaalde zaken van elkaar te accepteren. Je vult elkaar aan, en je hebt het gevoel dat er ondanks tegenslagen altijd iemand achter je staat die je kan steunen. In goede en in slechte tijden. Maar waarbij je ook je beklag kan doen als het even tegenzit. Er is een gevoel van saamhorigheid, liefde en houden van. Ook lijkt het mij belangrijk dat je met elkaar kunt praten. En dan bedoel ik écht praten. Dit is mijn invulling van een goede relatie en misschien ook de ware liefde. Dat je een maatje hebt, een soulmate. Iemand waar je volledig voor wilt gaan. Iemand die onvoorwaardelijk van je zal houden. In voor en in tegenspoed.

Ik ben benieuwd of er mensen zijn die andere invullingen hebben wat een “ware liefde” voor je zou kunnen zijn?
Ik zou het erg leuk vinden als er  ook hier weer reakties op kwamen. Zoals altijd kan dat via deze blog, via Twitter (@Maikel_S) en natuurlijk via Hyves waar deze blog direct naar gelinkt wordt!
Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

Onze tweede tweede ontmoeting

Vandaag zag ik je weer. Zittend op jouw bankje met je hoofd tussen je knieën met om je heen de lege bier blikjes van het merk Euroshopper om je heen verspreid.
Wederom kruisten onze blikken elkaar en zowaar ontwaarde ik een glimlach op je ruwe gezicht.
Was het een blik van herkenning? Nee, je zat niet alleen op je stekje. Naast je zat je metgezel. Zelfde type, zelfde droevenis.
Weer fietste ik door, maar nu met een heel ander gevoel. Misschien slaap je vanavond niet alleen?

Regen, storm of zonneschijn!?

Daar ik mijn blogs op mijn hyves had staan en nu dit gebruik heb ik ze naar deze blog gekopieerd.

Wat een kansloze zondag is het toch weer. Sta je op met schitterend weer, je gaat meteen rond sms’en naar vrienden of ze zin hebben in een terrasje. En nadat je klaar bent met je ochtendritueel van ontbijten, douchen en aankleden is de zon alweer weg.
Hahaha! Ansich is het ook wel een grappige situatie.
Het is zoiezo een grappige week. Van de ene emotie in de andere.
Het moet niet gekker worden. Liefde, het weer, werk, vrienden. Noem maar op. Wat zou het fijn zijn als een mens wat minder emoties bezat.
Hoe zou dan het leven eruit zien?
En waarom ben ik met vlagen zo filosofisch ingesteld?
Op zondagen zoals vandaag: Ik noem ze maar gemakshalve; “kansloze zondagen” lijkt het of je brein het toelaat om te gaan nadenken.
Terwijl je het liefste gewoon lekker onder de dekens wil kruipen en een ontbijt op bed geserveerd wil krijgen.
Gewoon omdat je nog te lam bent van de heftige zaterdagavond.
Maar ja, de essentie van deze blog gaat ook helemaal aan me voorbij.
Ik zie het maar als tijdverdrijf, om me even bezig te houden tot dat ik gebeld wordt om samen met vrienden verder te genieten van deze “kansloze zondag.”

Wat een kansloze zondag is het toch weer. Sta je op met schitterend weer, je gaat meteen rond sms’en naar vrienden of ze zin hebben in een terrasje. En nadat je klaar bent met je ochtendritueel van ontbijten, douchen en aankleden is de zon alweer weg. 😐
Hahaha! Ansich is het ook wel een grappige situatie. Het is zoiezo een grappige week. Van de ene emotie in de andere.Het moet niet gekker worden. Liefde, het weer, werk, vrienden. Noem maar op. Wat zou het fijn zijn als een mens wat minder emoties bezat. Hoe zou dan het leven eruit zien?En waarom ben ik met vlagen zo filosofisch ingesteld? Op zondagen zoals vandaag: Ik noem ze maar gemakshalve; “kansloze zondagen” lijkt het of je brein het toelaat om te gaan nadenken.Terwijl je het liefste gewoon lekker onder de dekens wil kruipen en een ontbijt op bed geserveerd wil krijgen.Gewoon omdat je nog te lam bent van de heftige zaterdagavond.
Maar ja, de essentie van deze blog gaat ook helemaal aan me voorbij.Ik zie het maar als tijdverdrijf, om me even bezig te houden tot dat ik gebeld wordt om samen met vrienden verder te genieten van deze “kansloze zondag.”