Tagarchief | dood

Harry Mulisch mag de hemel gaan ontdekken

 

Harry Mulisch is definitief verleden tijd. De groot schrijver is gisterenavond op 83 jarige leeftijd overleden. De man die graag chemicus wilde worden, en nog ooit de Nobelprijs wilde winnen is geëindigd als  een groot schrijver maar zonder Nobelprijs.
Maar op zich mag er niet geklaagd worden. Harry Mulisch heeft vele literaire prijzen gewonnen, echter de Nobelprijs ontbreekt. Ondanks dat er in 2007 op zijn 80 jarige verjaardag  op de Frankfurter Buchmesse in elke toespraak door een andere internationale uitgever werd geroepen dat het tijd werd Mulisch de allergrootste literaire prijs te geven: „Stockholm do you hear us?” Maar even prangend was de vraag wanneer Mulisch de pen weer ter hand zou nemen. Hij reageerde beleefd, maar bleek een uurtje later bij een glas rode wijn geen grote plannen meer te hebben: „Ben je gek? Ik doe toch gewoon lekker waar ik zelf zin in heb?” Dat was een gevleugelde uitspraak van de man, die ik heb bewonderd om zijn werken en om zijn toch wel aparte voorkomen.
Als de man op tv was, zat ik altijd geboeid te luisteren. Hij straalde een rust uit, en op een of andere manier intrigeerde hij mij.

Mulisch gold  al jaren als een van de ‘grote drie’ van de naoorlogse Nederlandse literatuur, samen met Gerard Reve en Willem Frederik Hermans.
Ik ben Mulisch gaan volgen nadat ik het boek “De Aanslag” had gelezen. Een boek dat ook direct een van  de succesvolste romans werd van die tijd. De Aanslag is later verfilmd, en heeft terecht een Oscar gewonnen.
De kroon op zijn werk was toch wel het kolossale De ontdekking van de hemel, dat hem in de internationale pers vergelijkingen met Homerus opleverde. Sinds dat boek ook in Duitse en Engelse vertaling een groot succes werd, dook Mulisch steeds vaker op in de favorietenlijstjes voor de Nobelprijs.
Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Zijn laatste boek is “Siegfried” geworden, waarin hij Hitler neerzette in een absoluut fictie verhaal.
Harry Mulisch zal de de geschiedenis in gaan als een van de grootste schrijvers die Nederland ooit heeft gekend.

 

Interview met van Dis

Advertenties

Over de dood enzo….

Naar aanleiding van de blog die ik  online heb gezet over zelfmoord zijn veel reacties gekomen.
Zowel op de blog, maar vooral op Twitter. De desbetreffende blog was in mum van tijd de best bekeken blog die ik ooit heb geschreven. Binnen een half uur was hij namelijk ruim 200 keer bekeken. En dat heeft mij afgelopen nacht aan het denken gezet.

Kwam dit omdat het tijdstip goed gepland was, of omdat de dood ons nieuwsgierig maakt? Want ondanks dat er ook negatief over gedacht wordt, heeft men er toch een mening over.
En dat is mijn inziens positief, want ook de dood hoort bij het leven. Net zoals geboortes bij het leven horen.
Ik ben van mening dat er veel meer over de dood gepraat mag worden, en ben me er terdege van bewust dat het een gevoelig onderwerp is.
Des te meer is het van belang om er zo open en transparant mogelijk over te praten.

Want moet je bang zijn voor de dood, en denk je überhaupt wel eens na over de dood? Ik denk dat iedereen deze gedachten wel eens heeft gehad, of er met vrienden over gepraat heeft.
Persoonlijk ben ik niet bang voor de dood. Zoals ik al eerder heb aangegeven hoort dit bij het leven, en als mijn einde nabij is dan zal ik dit accepteren.
Natuurlijk zijn er enkele nuances, maar die ga ik niet benoemen omdat ik mijn lezers redelijk intelligent inschat.

Dus leef alsof elke dag je laatste zou zijn. Onthou dit, en ik kan het niet vaak genoeg zeggen; maar geniet van je man, vrouw, vriend, vriendin, kinderen, familie en vrienden. Want je bent niet snel alleen.

Liefs,

Maikel

Kankerziekte!

 

Ja, ik noem het maar gewoon zoals het is. Kanker is een ontzettende kankerziekte! Ik haat deze ziekte, echt waar!
Ik voel me op dit moment ontzettend machteloos, leeg, verdwaasd en verdrietig.
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje dat de moeder van mijn beste vriendin is overleden aan een hersentumor. Afgelopen zaterdag zijn ze gestopt met de medicijnen, en vanmorgen is ze overleden.
In een vorige blog heb ik bovenstaande situatie al een keer aangehaald.

Hardop lig ik me af te vragen waarom “God”, of wie dan ook dit laat gebeuren?! Waarom moeten al de mensen waarbij kanker geconstateerd is door zo’n diep dal gaan, pijn lijden, bestralingen en medicijnen hebben om uiteindelijk toch aan het kortste eind te trekken!? Het is zó ontzettend oneerlijk, en het maakt me zó  ontzettend verdrietig!
En ja, ik heb door deze behandelingen nog 4 jaar extra mogen genieten van haar aanwezigheid, maar het moet verdomme langer zijn!

Sommige mensen zeggen dat alles een reden heeft. Dat er niks gebeurt in het leven zonder achterliggende gedachte. Ik zou graag de achterliggende gedachten willen weten van deze kanker ziekte, en waarom een ontzettend lieve meid van 26 en haar broer alleen achterblijven?? Dan moet je wel met een verdomd goede reden hebben!

Ik begrijp dat deze blog op dit moment erg warrig, en gefrustreerd overkomt. Maar ik moet even mijn gedachten neerzetten.
Waarschijnlijk zullen er komende week meer komen, waarbij ik alles meer zal relativeren.
Op dit moment kan ik alleen maar verdriet hebben….