Archief

2012… een onvergetelijk jaar! Daarom een woord van dank!

2012 loopt ten einde, en de traditionele jaaroverzichten vliegen me via allerhande media links en rechts voorbij. Vanmorgen las ik nog een Facebook update van iemand die een geweldig jaar heeft gehad vol met zelfontplooiing, reizen, concerten bezoeken en een hoop liefde. Liefde die zij heeft mogen voelen van haar familie en vrienden, maar ook liefde die zij gedurende het afgelopen jaar heeft mogen geven aan degenen die dichtbij haar staan.
De kleine dromen die zij had heeft ze bewerkstelligd, en terwijl ik dit las merkte ik dat het inderdaad mogelijk is.
Dát het mogelijk is dat je tevreden kan zijn met de kleine dingetjes, en dat het niet persé noodzakelijk is om je grote doelen te stellen. Want waaruit bestaan immers geluksmomenten? Mijn inziens behoor je het geluk te halen uit de kleine dingetjes die op je pad komen, en er niet té snel overheen te stappen.  Lees verder

Advertenties

Voor altijd in ons hart…

Jack is dood. Jack, één van mijn beste vrienden is dood. Als ik deze twee zinnen zie, staat het er wel heel erg cru. Maar toch is het zo. ( Link ) Ik kan het helaas niet mooier maken dan het is.
De afgelopen week is de tijd ontzettend snel gegaan. Uren leken minuten, en minuten leken seconden. En voordat ik het in de gaten had, was er al weer een week voorbij.
Ik (wij, als vriendengroep) zijn dan ook ontzettend geleefd. Alles gebeurde op de automatische piloot, en ook de enorme media aandacht heeft zo zijn sporen nagelaten.
Oké, wij hebben bewust de pers opgezocht maar wij hadden niet gerekend op zoveel media aandacht. Maar wij hebben geen spijt, want het was onze bedoeling om een discussie op gang te brengen. En dat “zinloos” geweld weer eens onder de aandacht gebracht werd.  Maar het uiteindelijke doel is nog niet bereikt, en er zal ook zéker een vervolg komen. Maar op dit moment willen we even rust, en alles op ons in laten werken. Want we zullen toch de tijd moeten nemen om het hele gebeuren te verwerken.
Want voor mij is alles nog steeds onwerkelijk, en dat zal mijn inziens nog een tijdje kunnen duren.

Afgelopen week heb ik veel steun gehad van mijn vrienden en familie. Dat heeft me erg goed gedaan, en het is fijn om te beseffen dat ik gelukkig mag zijn met zulke vrienden en familie. Natuurlijk ben ik me hier altijd al van bewust geweest, maar door tegenslagen leer je pas je échte vrienden kennen. En ik kan nu oprecht zeggen dat ik échte vrienden heb. Ik ben ontzettend trots op ze, en iedereen heeft zonder discussie zijn of haar taken op zich genomen. In één woord: “Geweldig!”

En wat nu? Komt nu het zo bekende “zwarte gat?” Breekt er nu een tijd aan dat ik af en toe alleen moet zijn met mijn eigen gedachten, en dat ik de tijd moet nemen om het verlies op me in te laten werken? En dat “tijd” altijd alle wonden heelt?
Eerlijk gezegd heb ik daar geen zin in. Ik heb geen zin om gehoor te geven aan de bestaande clichés, want ik heb namelijk een hekel aan clichés. Wat dat betreft laat ik alles maar op me af komen, en ga het schaamteloos tegemoet. Want lachen mag, dus ik ben van mening dat huilen ook mag. En gelukkig heb ik veel schouders om me heen waar ik af en toe op mag leunen, en huilen. En naar gelang de tijd verstrijkt, en de acceptatie er zal zijn; zal het verdriet plaats gaan maken voor de mooie herinneringen aan Jack. Want er zijn alleen maar mooie herinneringen….

De leegte zonder jou 
is met geen pen te beschrijven
De leegte zonder jou
zal altijd bij ons blijven
Maar veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
Maar altijd in ons hart

Vrouwelijke complexiteit Deel II

Als man zijnde moet je in sommige gevallen veel geduld en beheersing op kunnen brengen als je een relatie hebt met een vrouw.
Het is grappig, maar ik heb veel vrienden met (landurige) relaties en in veel gevallen komt er veel overeen.
Van huishoudelijke irritaties, tot en met persoonlijke liefdesperikelen.

Persoonlijk heb ik in relaties vaak meegemaakt dat er “iets” is, maar dat er toch niets is??
Ik begrijp dat dit redelijk verwarrend overkomt, maar ik zal een situatie schetsen en ik denk dat voor velen het dan duidelijk zal zijn. (Gezien vanuit mannelijk oogpunt)

Je zit aan de eettafel met je vriendin of vrouw aan het avondeten, na een dag van allebei hard werken.
En om even in “Man bijt hond” jargon te spreken: “Nederland spoedt zich huiswaarts, en het is een ideaal moment om samen de dag door te nemen.”
Je merkt aan haar dat ze ergens mee zit, want ze is afwezig en is stiller dan anders.
Ik kijk het dan meestal even aan, en als er verder alleen over koetjes en kalfjes gepraat wordt vraag ik vaak hoe het gaat?

Hierop kun je in veel gevallen de volgende antwoorden verwachten: één: “dat het goed gaat”, en twee: “mwua het gaat”. Wat in beide gevallen betekent dat ik door moet vragen, empathie moet tonen en geïnteresseerd moet zijn. Of dan tenminste geïnteresseerd over moet komen.

Bij optie één (dat het goed gaat) is een teken voor mij dat het een probleem is dat nog maar net is ontstaan. Zo’n maximum van ongeveer drie dagen.
Zij geeft aan dat het goed gaat, maar aan het non-verbale gedrag kun je opmerken dat er toch iets aan de hand is.
Na een paar keer aandringen komt dan vaak de aap uit de mouw, en is het vaak een klein dingetje waar ze mee zit.
Dat ze bijvoorbeeld voor de zoveelste keer vind dat ze te dik is, terwijl ze verdomme met windkracht drie wegwaait.
Zoiets bijvoorbeeld. Totaal irrelevant, en dat druk ik vaak de kop in door aan te geven dat het allemaal wel meevalt en dat ze er hartstikke goed uit ziet!

Optie twee (“mwua het gaat”) is wat gecompliceerder. Mijn ervaringen zijn dat er dan zaken spelen waar ze al langer mee zit.
Bijvoorbeeld dat je weken geleden iets met elkaar hebt besproken, en dat ik er volgens mij weinig aan gedaan heb.
In plaats dat dit eerder bespreekbaar wordt gemaakt, “gaat het wel”.
Mijn vraag is daarom ook: “waarom is het zo moeilijk om het beestje bij de naam te noemen?”
Ik heb in zulke situaties ook vaak gezegd dat ik niet bijt, en dat je met mij écht wel een goed gesprek kan voeren.
Maar het ligt dan vaak aan mij, omdat ik ook eens wat meer interesse moet tonen.

Mannen en ook vrouwen blijven toch aparte wezens. We weten de oorzaak, maar aan het gevolg wordt pas wat gedaan als het vaak te laat is.
Aan de andere kant houdt dat een relatie ook boeiend. Toch?

Maikel.

Leven zonder Twitter

Ik heb aan mijn followers gevraagd om me te helpen aan een onderwerp voor een nieuwe blog. Ik had geen inspiratie, en ik vind het leuk om veel interactie te hebben met mijn followers. Verder is het voor mij een leuke uitdaging, om eens te schrijven over een onderwerp wat door een ander is ingefluisterd. Heb veel verschillende onderwerpen ontvangen, maar dit is het uiteindelijk geworden. Aangedragen door @Remcomb, dus volg hem bij deze! 😉
Tja, leven zonder Twitter. Is een makkelijk en misschien boeiend onderwerp voor personen die actief Twitteren, maar ik kan me heel goed voorstellen dat het absoluut niet boeiend is voor personen die niet Twitteren. (Ja, die heb je ook. Niet lullig bedoeld overigens)
Persoonlijk gezien heb ik al meer dan 1.5 jaar een Twitteraccount, maar ben pas een half jaar écht actief aan het Twitteren geslagen. Het is bij mij begonnen, omdat ik zag dat het PSV Netwerk (Online community van ruim 35.000 leden die PSV een warm hart toedragen) ook te volgen was via Twitter. Al het PSV nieuws word in mijn timeline gegooid, dus hoef niet meer naar het forum om te checken of er PSV nieuws is. Voor mij ideaal.
Maar eigenlijk wil ik eerst mijn visie toelichten wat Twitter voor mij persoonlijk inhoud, zodat personen die niet twitteren een beeld kunnen vormen dat het niet zomaar een simpel “wie, wat, waar” is om maar in Hyves taal te spreken. Het grappige van personen die zeer kritisch tegenover Twitter staan, zijn wél vaak degenen die elke dag hun “www” op Hyves updaten. Dus ergens gaat het fout mijn inziens. Sowieso zijn Hyves en Twitter beide mediums die behoren tot de zogenoemde sociale media. Net zoals Facebook, en deze Blog dat is.
Het doel van sociale media is om contact te krijgen met personen die je niet persoonlijk kent en waarbij je verschillende dingen kunt delen. Dit kan zowel op persoonlijk als op commercieel vlak zijn.
Maar wat is het verschil tussen Hyves en Twitter? Hyves is  ontzettend 2005 en Twitter is op dit moment booming . Met Twitter heb je ontzettend veel interactie met personen die je niet in het echte leven kent, maar toch heb je het gevoel dat je veel overeenkomsten hebt. Zo heb ik al veel persoonlijke verhalen mogen vernemen, en hebben veel mensen mij een hart onder de riem gestoken als ik met iets zat. Het doet mij ontzettend goed, dat er nog mensen zijn die je het positieve in laten zien terwijl je die nog nooit heb ontmoet!
Een ander voordeel is het werken met “hashtags.”
(#) Is een hahtag voor de personen die niet twitteren.
Als je deze hashtag voor een bepaald woord of zin zet, en je gaat zoeken zul je uitkomen op alle tweets die deze Hashtag gebruiken.
Als ik iets wil vragen, gebruik ik de hashtag #durftevragen en binnen enkele minuten heb je het antwoord op je vraag. Socialer en makkelijker kan het niet!

Maar daar ik er voor moet waken dat dit geen spoedcursus Sociale Media word, ga ik me nu beperken tot het eigenlijke onderwerp: “Leven zonder Twitter.”
Zoals in eerdere blogs aangegeven, ben ik een “redelijk” fanatieke twitteraar. (Ik heb een hekel aan het woord “tweep”, dus vandaar dat ik het niet gebruik.)
Daar schrijven voor mij een ontzettende uitlaatklep is, zo is Twitter dat ook. Ik heb vaak een moment in mijn dagelijkse leven dat ik alleen ergens ben, en dat ik me irriteer aan een bepaalde situatie of iets leuks meemaak. Voor mij zijn dit dé ideale tweetmomenten. Het is fijn om dan even feedback te krijgen op datgene dat je tweet. Iedereen die Twittert zal dit herkennen.
Voor mij is Twitter ook een medium om te kunnen discussiëren, en antwoorden te vinden op bepaalde levensvragen. Het is voor mij fijn, omdat je objectieve antwoorden krijgt door personen die je nog nooit hebt gezien.
Maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het natuurlijk ook gebruik om met nieuwe mensen in contact te komen, en vrijblijvend over koetjes en kalfjes te praten.
Soms leidt zo’n twitterconversatie wel eens tot een ontmoeting in het echte leven.
Zo heb ik Bart, (@bartvdvliet) en Angelique (@AngieDutchie) al een paar keer in het echt ontmoet en samen met ze het WK voetbal gekeken in Eindhoven. Dit klinkt op zich niet heel spannend, maar als ik erbij zeg dat ze vanuit Beverwijk moeten komen verandert het de situatie wel.
Ik ben in ieder geval ontzettend blij dat ik ze ontmoet heb, en we zijn van plan om binnenkort een grotere meeting te organiseren! We keep you informed!

Maar om terug te komen of er een leven is zonder Twitter?
Eerlijk gezegd is er voor mij natuurlijk een leven zonder Twitter. Ik heb genoeg vrienden, en kan me met hen prima vermaken. Feit blijft wel dat ik het zal missen als ik er niet meer over zou kunnen beschikken.
Maar misschien is het voor mij persoonlijk niet verkeerd om drastisch te minderen, want ik betrapte me er laatst op dat ik een hashtag plaatste in een smsje!
Ja, dan kom je tot het besef dat je tot de club van de Twittaddicts behoort!

Ik vond het een leuke uitdaging om input van mijn followers te krijgen, en zal zeker weten nog een keer jullie hulp vragen als ik geen inspiratie heb!