Geloven in het leven

,,Maikel?”
,,Wat is er *Alan?”
,,Bestaat er een hemel?”
,,In welke context bedoel je dat?”
,,Of ik naar de hemel ga?”
,,Geloof jij dat jij naar de hemel gaat, Alan?”
,,Ik hoop het”
,,En waarom zou je denken van niet?”
,,Weet ik eigenlijk niet. Maar ik vraag me af of die hemel bestaat?”
,,Geloof jij dan dat die hemel bestaat?”
,,Ik geloof daar eigenlijk wel in”
,,Dan bestaat er een hemel, Alan”
,,”Okay”.

We zitten samen op een bankje, de zon schijnt recht in mijn ogen en na deze korte conversatie zitten we samen voor ons uit te staren. Ik met mijn eigen gedachten, en Alan met de zijne.

,,Maikel?”
,,Zeg het eens, Alan?”
,,Heeft Hitler echt bestaan?”
,,Hitler heeft echt bestaan, Alan”
,,Oh”
,,Waarom wil je dat weten?”
,,Nou, hij heeft hele slechte dingen gedaan. Maar ook goede dingen toch?”

Ik kijk hem een beetje verdwaasd aan, en vraag me zelf af of Alan mij voor de gek houdt of dat hij het meent?

,,Welke goede dingen heeft hij dan gedaan?”
,,Nou, hij deed toch ook testen op Duitsers enzo?”
,,Wat voor testen?”
,,Nou, je weet wel. Testen”
,,Experimenten bedoel je?”
,,Ja, dat woord zocht ik”
,,Ik weet dat Hitler experimenten heeft gedaan op Joden, Zigeuners, gehandicapten, en andere mensen die in zijn ogen het niet waard waren om te leven. Of die het niet eens waren met zijn gedachtegoed”
,,Wat is gedachtegoed?”
,,Denkbeelden”
,,Wat zijn denkbeelden?”
,,Alle Joden zijn slecht, dus die moeten dood”

Nu was het de beurt aan Alan om mij verdwaasd aan te kijken.

,,Waarom zeg je dat?”
,,Dat is een voorbeeld van een gedachtegoed. Zo dacht Hitler over de Joden, en daar is hij erg fanatiek in geweest”
,,Ja, dat weet ik. Maar dat is dus gedachtegoed?”
,,Nou ja, gedachtegoed kan ook positief zijn hè? Bijvoorbeeld het gedachtegoed van Martin Luther King, Gandhi, Nelson Mandela en zo nog een aantal personen die positieve bijdrages hebben geleverd aan deze wereld. Maar wat heeft Hitler dan aan goede dingen gedaan? Daar ben ik nu wel benieuwd naar”.
,,Hitler kon mensen weg maken”
,,Wat bedoel je met “weg maken”?”
,,Dat ze niet meer bestonden, en opnieuw geboren konden worden. Dat ze een ander mens werden”.
,,Okay…. En stel dat het zo zou zijn? Zou jij dan opnieuw geboren willen worden, en hoe zou jij dan willen zijn?”
,,Ik zou bijzonder willen zijn. Iemand zonder problemen, en anders zijn dan anderen”
,,Maar jij bent toch al een bijzonder mens, Alan? En jij bent toch anders dan anderen?”
,,Ja?”
,,Ja. Net zoals ik een bijzonder en uniek mens ben. En net zoals hij een bijzonder en uniek mens is”.

Ik wijs naar een fietser die ons voorbij trapt, en Alan knikt instemmend.

,, Ik wil hiermee zeggen dat ieder mens op deze aardkloot bijzonder en uniek is. En ieder op zijn of haar eigen manier een invulling geeft aan het leven dat diegene leidt. Of je nou linksom, rechtsom, naar boven of naar beneden gaat. Dat is het mooie aan mens zijn. En dat maakt dus ook jou bijzonder, uniek, en anders dan anderen”.
,,Dat vind ik fijn om te horen”
,,Zo denk ik er in ieder geval over, Alan”
,,Ja, goed man. Dank je wel….Wil je mij naar binnen brengen, Maikel?”

Soms kom ik personen tegen die ik al een lange tijd niet meer gezien of gesproken heb. Oude klasgenootjes, stap “vrienden” van vroeger, vroegere kennissen en noem maar op. Eindhoven is wat dat betreft best wel klein.
Eerste standaard vraag is altijd hoe het met die ander en met mij gaat? En de tweede standaard vraag die erop volgt is; “En? Wat doe jij tegenwoordig?”
Als ik dan aangeef dat ik werk met mijn eigen ervaringen binnen de forensische psychiatrie, en me vooral richt op herstel ondersteunende zorg en cliëntenbelangen word ik vaak net zo verdwaasd aangekeken als dat Alan en ik elkaar in de bovenstaande dialoog aankeken.
En als ik dan uitleg dat ik werk in een TBS kliniek, dus met TBS cliënten samenwerk heb ik ineens de aandacht.
Bij voorbaat weet ik al welke reacties er dan komen gaan, en ik weet óók al bij voorbaat dat het stuk herstel ondersteunende zorg en cliëntenbelangen dan ineens helemaal niet interessant is om daar uitleg over te geven.

,,Oh, serieus? Wat interessant! En is dat dan niet gevaarlijk? En hoe kan jij met al die kinderverkrachters, moordenaars, en mafkezen werken? Respect hoor! Lijkt me wel écht super spannend! Zit Mohammed B ook bij jullie? Tjonge jonge, wat gaaf! Nou, ik zou niet met “dat soort mensen” kunnen werken hoor!”
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ik ben ermee opgehouden om op bovenstaande reacties dieper in te gaan. Voorheen werd ik geïrriteerd, en vroeg ik me hardop af of degene waar ik op dat moment mee in gesprek was zich eerst eens kon verdiepen in de forensische psychiatrie in plaats met al deze bevooroordeelde uitspraken te komen?
Natuurlijk zit deze doelgroep niet alleen voor hun zweetvoeten in behandeling, maar het bovenstaande is een beeldvorming dat geschapen is door onder andere de media.
Het gesprek waar ik mee begon heb ik vandaag gevoerd met een bewoner van de kliniek waar ik werk. En zo voer ik regelmatig gesprekken met bewoners. En die gesprekken kunnen over van alles gaan.
En ik vraag me af hoe het gesprek waar ik deze blog mee begon op jou overkwam? Komt dit gesprek op jou over als iemand die compleet gestoord is? Volgens mij niet, maar dat is een conclusie die alleen jij als lezer kan trekken.
De gesprekken lopen uiteen van simpele “weerpraatjes” tot en met het uiten van de diepste emoties en verlangens. Het is voor mij niet altijd makkelijk om hiermee om te gaan, en natuurlijk heb ik bij sommige gesprekken weleens mijn eigen bedenkingen. Maar het komt vaker voor dat ik aan het denken gezet word, en dat ik weer bewust word van mijn eigen functioneren.
Het mooie aan mijn werk is dat de mens centraal staat, en niet de de diagnose of het delict. En van 99% van de cliënten waar ik mee praat weet ik de diagnose of het delict niet eens.
Ik vind dat niet van belang, en wat ik belangrijk vind is dat zij de ruimte voelen om de dingen te kunnen zeggen die zij willen zeggen. Want het is mijn inziens gemakkelijker om de cliëntentrol die zij hebben te bevestigen, dan dat er écht naar ze geluisterd wordt.
En daar pas ik voor.
En écht luisteren naar de ander is al een klein stapje naar herstel. Want ook jij wil toch graag dat er écht naar je geluisterd wordt, ongeacht jouw afkomst of de bagage die jij met je meeneemt?

Liever hard op mijn bek gaan dan wachten op een duw
Liever recht tegen de wind in dan een leven in luwte
Als ik niet meer mag genieten was ik liever dood
Mijn hart en hoofd geloven in het leven

*Alan is een gefingeerde naam

Wil je meer weten over het Cliëntenservicepunt De Woenselse Poort? >> KLIK <<

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s