Herstellen doe je zelf maar niet alleen

Na een lange tijd van afwezigheid heb ik me voorgenomen om op regelmatige basis weer te gaan bloggen.

Met 719 vaste abonnees, en bijna 45.000 views voel ik me ergens ook “verplicht” om af en toe een update te plaatsen.
Ik heb in een moeilijke periode van mijn leven veel steun gehad aan de goede en ondersteunende woorden van mijn vaste lezers.
Iets dat ik ontzettend heb gewaardeerd en daar wil ik nogmaals mijn dank voor uitspreken. 

De afgelopen twee jaar ben ik vooral bezig geweest met mijzelf. Na mijn therapieën heb ik de tijd genomen om voor mezelf uit te zoeken wat ik wilde met mijn leven.
Dat zijn vraagstukken geweest waarbij ik keuzes heb moeten maken. Keuzes die niet altijd even gemakkelijk waren, maar waardoor ik uiteindelijk wel heb uitgevonden waar mijn passies lagen.
En een van die passies is “de herstelondersteunende zorg“.
Daar ik als ex cliënt van het GGZ ook onderdeel uit heb mogen maken van het fenomeen dat “psychiatrie” heet heb ik ervaren hoe het is om psychiatrisch cliënt te zijn.
Als psychiatrisch cliënt ben ik in een molen terecht gekomen van coaches, lotgenoten, psychiaters, psychologen, (vak) therapeuten, en ontelbare therapieën.
Allemaal personen die “iets” van mij wilde, en waardoor ik heb leren omgaan met mijn gedrag, emoties, en vele gedachten.
Van al deze personen en therapieën heb ik veel opgepikt. Het is niet altijd even gemakkelijk voor mij geweest om hiermee om te gaan. Want er werd van mij verwacht dat ik me aan hun “overgaf” zodat er een kijkje genomen kon worden in het diepste van mijn ziel.
Ik heb geleerd om vertrouwen te krijgen in anderen, en vooral in mezelf. Het “toelaten” van mensen vond ik niet fijn, want “wie ben jij om je met mijn leven te bemoeien?” heeft bij mij erg lang voorop gestaan.
Uiteindelijk heb ik me overgegeven, en hierdoor ben ik mezelf écht gaan leren kennen.

Tot het moment aanbrak dat ik moest gaan werken aan mijn eigen herstel. Een proces dat naar mijn mening duurt totdat ik in mijn graf lig. Dat klinkt luguber, maar voor mij is het realiteit.
Elke dag moet ik me bewust zijn van de dingen die ik doe. Wat voor de ander “simpel” is, kan voor mij een opgave zijn. Structuur is voor mij erg belangrijk, en ik zal bewust om moeten gaan met mijn gevoelens.
Sombere gevoelens of gedachten mag ik toelaten, maar ik zal het ook moeten begrenzen. Gelukkig komt het niet meer dagelijks voor, maar als ze er zijn weet ik hoe ik ermee om moet gaan zodat uiteindelijk de somberheid verminderd of verdwijnt.
Dat is een aspect van de vele dingen die in mij omgaan, en waar ik bewust rekening mee zal moeten houden.

Op het gebied van herstel is naar mijn mening nog veel winst te halen. De gevestigde psychiatrie is tot nu toe nog erg gefocust op methodieken en behandeling, maar als jouw behandeling erop zit word je in feite aan je lot overgelaten. Nazorg is een ondergeschoven kindje en resocialiseren wordt daardoor erg bemoeilijkt.
Iets wat ik zelf heb ondervonden, en velen met mij.
Ik heb in mijn therapieproces de regie over mijn leven tijdelijk overgelaten aan anderen, en na dat proces wordt er van je verwacht dat je klaar bent voor de maatschappij.
Maar hoe is dat mogelijk als je een paar jaar geen onderdeel van die maatschappij hebt uitgemaakt, en (in mijn geval) ruim twee jaar in een beschermende omgeving hebt verkeerd?
Laat staan hoe het voelt als je veel langer uit diezelfde maatschappij verwijderd bent?
In mijn geval moest ik gaan herstellen, en daar had ik hulp bij nodig. Die hulp heb ik zelf moeten zoeken, en gelukkig ben ik personen tegengekomen die ooit in het zelfde schuitje zaten waar ik op dat moment in zat.
Zij hebben mij uiteindelijk de ruimte gegeven om te herstellen, en de kans geboden om weer in mijn eigen kracht te komen.
De regie werd aan mij overgelaten, en ik mocht het tempo bepalen. Iets dat lijnrecht tegenover de methodiek stond van al de behandelaars en therapeuten die mij een lange tijd hebben begeleid.
Doordat de regie aan mij werd overgelaten kon ik weer zelfvertrouwen opbouwen en op zoek gaan naar doelen.
Ik kwam erachter dat je dit in één woord kon samenvatten: “Empowerment”.
Elke dag mijn eigen keuzes maken, en het vinden en ontwikkelen van mijn eigen kracht. Kijken naar wat ik wél kan, en daarbij is niemand beter dan de ander.
Want ieder mens heeft ervaringen, wensen en talenten.
Zo ben ik er ook achtergekomen wat ik niet kan, en daarmee om leren gaan. En daarbij ook hulp leren vragen. Uiteindelijk ben ik de dingen gaan ontdekken die ik écht leuk vond en die mij een goed gevoel gaven.

Ik ben trainingen en cursussen bij Markieza gaan volgen, en heb ontdekt dat ik mijn eigen ervaringen wilde gaan inzetten om anderen te kunnen helpen of ondersteunen in hun eigen herstel.
Gelukkig heb ik de kans gekregen om een opleiding te gaan volgen, en een schitterende plaats gevonden in de vorm van het het Cliëntenservicepunt De Woenselse Poort  die mij de ruimte biedt om mezelf te ontwikkelen. (Like onze Facebook pagina)
Een speciaal dankwoord aan Toon Walravens is daarom ook op zijn plaats.
Toon heeft mij wegwijs gemaakt in de mogelijkheden die ik had, en mij positief ondersteund. Hij heeft mij laten inzien dat er voor ex psychiatrische cliënten tal van mogelijkheden zijn om weer een nieuw leven op te bouwen.
Ik heb plezier in mijn werkzaamheden, en het contact met cliënten geeft mij elke keer weer een goed gevoel.
Daarnaast geef ik ook voorlichtingen aan (ex) cliënten waarbij ik mijn eigen herstelverhaal deel, en mijn boodschap is daarbij “hoop”.
Want “hoop” is iets dat je op de been houdt, en niets is mooier als de dromen die je hebt omgezet kunnen worden in realiteit.

Als afsluiting heb ik ook nog een dankwoord aan een paar andere personen die mij hebben ondersteund in mijn herstel en toekomstinvulling.

Te beginnen met mijn ouders die mij ondanks alles hebben ondersteund en mij de ruimte hebben gegeven om te herstellen, en achter mijn keuzes zijn gaan staan.

Carmen, mijn vriendin die toch maar om moet gaan met al de eigenaardigheden die ik bezit en die ervoor zorgt dat ik met mijn beide beentjes op de vloer blijf.
Die mij de ruimte biedt om naar mij te luisteren, en “straight to the point” is. Iets dat ik ook nodig heb.

De ervaringsdeskundigen en medewerkers van Markieza die ervoor gezorgd hebben dat ik mij door trainingen en cursussen heb kunnen ontwikkelen, en ook bemiddeld hebben met gehele vergoeding van mijn opleidingskosten.
Door de trainingen en cursussen heb ik er een aantal mooie en nieuwe contacten aan overgehouden.

De ervaringsdeskundigen van het CBB die mij wegwijs hebben gemaakt in de mogelijkheden van ontwikkelingen, verdieping in ervaringsdeskundigheid, en mijn herstel.

Mijn collega’s Dick, Joan, en Bart van het Cliëntenservicepunt De Woenselse Poort waar ik gekkigheid mee kan uithalen, maar als het moet ook serieus mee kan werken. Hahahaha!

Saskia waar ik veel goede gesprekken mee heb gehad, en mee kan hebben. En waar ik bij terecht kon als ik wilde spuien over allerlei dingen die mij bezig hielden of houden.

En natuurlijk mijn vriendengroep en overige vrienden en vriendinnen.

“Gratitude makes sense of our past, brings peace for today, and creates a vision of tomorrow”

Advertenties

2 thoughts on “Herstellen doe je zelf maar niet alleen

  1. Fijn Maikel dat het weer goed met je gaat en het leven heeft altijd zijn ups en downs. Waar we allemaal aan moeten blijven werken. Toi toi

  2. Zo Maikel , zo heerlijk jij! Juist alles bij elkaar maakt het één geheel, dan klopt het pas! Het blijft een levenslang feest van ontdekkingen .. Follow your dreams!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s