Vergiffenis…

” Nothing emboldens sin so much as mercy“, oftewel; “niets moedigt zonde zo zeer aan als vergiffenis“. Aldus William Shakespeare, één van de grootste dichters uit de 16e eeuw.

Ergens ben ik het wel eens met deze uitspraak. Ik ben namelijk van mening dat je mensen, ongeacht wie het zijn moet kunnen vergeven.  Op zich ben ik een persoon die mensen redelijk snel kan vergeven. Niet dat ik vaak confrontaties heb met personen, maar als ik ze heb dan kan ik redelijk snel over mijn hart strijken en zorgen dat het weer goed komt.
Afgelopen week is de pro- formazitting geweest van Jack, en de verdachte heeft om vergiffenis gevraagd.
“Tja”, was mijn eerste gedachte toen ik het bericht las. En redelijk snel veranderde mijn “tja” in boosheid. Want ik vroeg me direct af of dit niet ingefluisterd is door zijn advocaat? Puur en alleen om goodwill te kweken naar de openbaar aanklager. 

Van mijn kant hoeft de dader, want ik weiger het om hem “verdachte” te noemen in ieder geval niet om vergiffenis te smeken. Want zou een persoon die een moord op zijn geweten heeft beseffen wat die heeft aangericht? Zou een persoon die een moord op zijn geweten heeft beseffen dat hij een familie uiteen scheurt, en ze achterlaat met een lege plek die nooit meer opgevuld kan worden?  Zou een persoon die een moord op zijn geweten heeft beseffen dat de persoon die hij vermoord heeft een hele hoop vrienden achterlaat, die Jack élke dag missen?

En om het bij mezelf te houden; zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik regelmatig niet in slaap kan komen, omdat ik Jack nog dood op straat zie liggen? Levenloos, en daarna met een wit laken over zich heen? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik steeds vaker nachtmerries heb, en midden in de nacht wakker schiet om vervolgens niet meer in slaap te komen? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik het nu ontzettend moeilijk vind om op stap te gaan? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat als ik een ambulance sirene hoor, ik in paniek raak en soms flashbacks krijg? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik regelmatig Jack op straat zie liggen, met een ontbloot bovenlijf, midden in een grote plas met bloed terwijl het ambulance personeel hem aan het reanimeren is?  En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik regelmatig de laatste ademhaling van Jack nog hoor, toen ik bij hem zat in zijn laatste seconden van zijn leven?

Kortom; beseft de dader dat ik naast het verdriet van het gemis van Jack, ook nog een trauma heb te verwerken? En dat het onduidelijk is hoe lang het duurt voordat ik eindelijk aan het échte “missen” toe kan komen? Want nu hebben vooral de verschrikkelijke beelden de overhand, terwijl ik eigenlijk Jack zou willen herinneren zoals die was. Maar helaas kan ik Jack op dit moment niet herinneren zoals die was. En ik vind het enorm lastig om hiermee om te gaan, ondanks de ontzettend goede en gespecialiseerde hulp die ik krijg.

Nee, ik denk niet dat de dader dit beseft. Ik wil hiermee maar aangeven dat de dader nog leeft, en dat wij als familie, vrienden en ik zelf op onze eigen manier moeten leren leven om over het gemis van Jack heen te komen. Maar vergiffenis!? NOOIT!!


Advertenties

6 thoughts on “Vergiffenis…

  1. wow maikel, ik wist dat je goed kan schrijven, maar toch….Ik snap helemaal wat je bedoelt en ik denk ook niet dat de dader dit snapt/ begrijpt of invoelt. Jullie allemaal zitten met een gigantisch groot gemis en niemand kan dit opvullen. Ik ben er voor je…voor een lach en een traan

    liefs x

  2. Maikel,geweldig hoe jij het kunt verwoorden.
    Het heeft tijd nodig en heelt alle wonden ook
    al kun je dit nu niet geloven.
    Heel veel sterkte nu en in de toekomst

    Anna

  3. Ja Maikel NOOIT inderdaad iemand die tot zoiets instaat is ongeacht kan om vergiffenis vragen maar heeftwat mij betreft niet een recht van spreken!
    Het geen wat jij verwoord kan niet goedgemaakt worden met woorden dit is een deel van jou wat enorm lang gaat duren om ooit een plekje te kunnen geven. Brrr.. Weer heftig geschreven en goed verwoord! Echt top van je hoe je dit telkens weer voor elkaar krijgt. Xx

    • Fijn om te merken dat jij mijn mening deelt, Anne. En ik ben ook bang dat het even gaat duren, voordat ik het kan verwerken. Of zoals het zo mooi heet; “Een plaatsje kan geven”.
      Maar uiteindelijk zal de tijd zijn werk doen, en ik wil er zelf ook alles aan doen. En heb er alle vertrouwen in dat het ergens wel goed gaat komen.
      Bedankt voor je complimenten, en dat jij altijd de moeite neemt om te reageren en mijn blogs te lezen.
      Dat waardeer ik écht!

      Liefs,

      Maikel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s