Voor altijd in ons hart…

Jack is dood. Jack, één van mijn beste vrienden is dood. Als ik deze twee zinnen zie, staat het er wel heel erg cru. Maar toch is het zo. ( Link ) Ik kan het helaas niet mooier maken dan het is.
De afgelopen week is de tijd ontzettend snel gegaan. Uren leken minuten, en minuten leken seconden. En voordat ik het in de gaten had, was er al weer een week voorbij.
Ik (wij, als vriendengroep) zijn dan ook ontzettend geleefd. Alles gebeurde op de automatische piloot, en ook de enorme media aandacht heeft zo zijn sporen nagelaten.
Oké, wij hebben bewust de pers opgezocht maar wij hadden niet gerekend op zoveel media aandacht. Maar wij hebben geen spijt, want het was onze bedoeling om een discussie op gang te brengen. En dat “zinloos” geweld weer eens onder de aandacht gebracht werd.  Maar het uiteindelijke doel is nog niet bereikt, en er zal ook zéker een vervolg komen. Maar op dit moment willen we even rust, en alles op ons in laten werken. Want we zullen toch de tijd moeten nemen om het hele gebeuren te verwerken.
Want voor mij is alles nog steeds onwerkelijk, en dat zal mijn inziens nog een tijdje kunnen duren.

Afgelopen week heb ik veel steun gehad van mijn vrienden en familie. Dat heeft me erg goed gedaan, en het is fijn om te beseffen dat ik gelukkig mag zijn met zulke vrienden en familie. Natuurlijk ben ik me hier altijd al van bewust geweest, maar door tegenslagen leer je pas je échte vrienden kennen. En ik kan nu oprecht zeggen dat ik échte vrienden heb. Ik ben ontzettend trots op ze, en iedereen heeft zonder discussie zijn of haar taken op zich genomen. In één woord: “Geweldig!”

En wat nu? Komt nu het zo bekende “zwarte gat?” Breekt er nu een tijd aan dat ik af en toe alleen moet zijn met mijn eigen gedachten, en dat ik de tijd moet nemen om het verlies op me in te laten werken? En dat “tijd” altijd alle wonden heelt?
Eerlijk gezegd heb ik daar geen zin in. Ik heb geen zin om gehoor te geven aan de bestaande clichés, want ik heb namelijk een hekel aan clichés. Wat dat betreft laat ik alles maar op me af komen, en ga het schaamteloos tegemoet. Want lachen mag, dus ik ben van mening dat huilen ook mag. En gelukkig heb ik veel schouders om me heen waar ik af en toe op mag leunen, en huilen. En naar gelang de tijd verstrijkt, en de acceptatie er zal zijn; zal het verdriet plaats gaan maken voor de mooie herinneringen aan Jack. Want er zijn alleen maar mooie herinneringen….

De leegte zonder jou 
is met geen pen te beschrijven
De leegte zonder jou
zal altijd bij ons blijven
Maar veel fijne herinneringen
verzachten onze smart
Voorgoed uit ons midden
Maar altijd in ons hart

Advertenties

4 thoughts on “Voor altijd in ons hart…

  1. Heel erg mooi Maikel!
    En wat de foto betreft: De zee zal zijn naam misschien weg spoelen, maar in onze harten zal het voor altijd zo blijven staan, en zal hij door mooie herinneringen altijd voort blijven leven. Een ding is zeker, hij zal niet vergeten worden!
    Heel veel sterkte nog jongen en probeer je gedachten een beetje te verzetten dan valt het na een tijdje allemaal wel op zijn plaats hopelijk…
    Groetjes
    Pamela (stiefzusje van Jack)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s