Bouwmarkt perikelen…

Een beetje doelloos loop ik door de Kwantum in Veldhoven. En vloekend in mezelf loop ik daar rond als een klein kind dat zijn moeder kwijt is geraakt. “Waarom maken ze die dingen ook zo verrekte groot?” Zeg ik in mezelf.
Het is helaas weer zo ver; de zomer is definitief voorbij. Dus ik mag van die opbergboxen halen om mijn zomerkleren in op te bergen.  Daar ik geen zin heb om heel die winkel rond te dwalen, klamp ik me vast aan de eerste de beste winkelbediende die ik tegenkom. 

,,Mevrouw, mag ik u iets vragen? Waar staan die opbergboxen? U weet wel? Van die grote transparante boxen waar je van alles in kan stoppen?” Vraag ik beleefd.
,,Met of zonder wieltjes?” Kaatst ze direct mijn vraag terug.
,,Mmm, denk ik. Nu gaat ze óók nog moeilijke vragen stellen. Wat zou het voordeel zijn van opbergboxen mét wieltjes?” Denk ik bij mezelf, en stel direct de vraag die in me opkomt aan de Kwantum medewerkster.
Even kijkt ze me een beetje verdwaasd aan, maar dan antwoordt ze toch op mijn vraag.
,,Nou, het verschil is dat je niet hoeft te tillen. Je kan ze namelijk over de grond verplaatsen, omdat er wieltjes onder zitten. Dat kan u veel rugklachten besparen”, zegt ze vriendelijk.
,,Oh ja, dat is natuurlijk logisch! Zeg ik in mezelf. NATUURLIJK kan je die makkelijker verplaatsen, omdat er wieltjes onder zitten. Stupid me!
,,Nou, ik ben nog jong, heb een sterke rug, en mijn voorkeur gaat uit naar een opbergbox zónder wieltjes” zeg ik tegen de mevrouw tegenover me.
,,Ok! Nou, de opbergboxen zónder wieltjes staan naast de opbergboxen mét wieltjes”, zegt ze.
Even kijk ik haar een beetje onbegrijpend aan. Je kent dat wel. Zo’n gezicht dat je dan trekt als iets je eventjes hélemaal ontgaat. Een beetje zo’n gezicht als Frank de Boer altijd heeft. Zo’n gezicht met zo’n permanente frons in je voorhoofd.
,,Oh, en wáár staan die opbergboxen dan?”
,,Dat zeg ik u toch? Naast de opbergboxen met wieltjes.”
Eventjes schiet het in mijn hoofd dat dit bananensplit is. Of zo’n programma waar men test hóe ver ze met klanten kunnen gaan. Zo’n programma met van die verborgen camera’s. Ik kijk om me heen, maar ik zie nergens een spiegel waar achter een camera verborgen kan zijn.
,,Zou u dan zo vriendelijk willen zijn om mij even te begeleiden naar de opbergkisten? Mét of zónder wieltjes, het maakt mij op dit moment niet uit” zeg ik tegen de mevrouw.
,,Nou, zeg dat dan meteen, zucht ze. Loop maar met me mee.”

Hoofdschuddend loop ik achter haar aan. Ze wijst me op de opbergkisten, en ik kan mijn gang gaan. Ze zijn er in allerlei soorten, kleuren en maten. En inderdaad ook mét wieltjes. Ik pak de eerste de beste kist die ik tegenkom, en loop naar de kassa. De kassa die op moment van aankomst helemaal onbemand is. Voor mij staat een vrouw van eind twintig met een winkelwagentje helemaal volgeladen met allerlei bouwmaterialen. Ze draagt een oud trainingspak, dat onder de verfplekken zit. Met daaronder oude sneakers. Haar donkerblonde haren zijn ingevlecht, en ze ruikt naar verfverwijderaar. Maar desalniettemin ziet ze er toch niet verkeerd uit.
Daar we toch staan te wachten op het kassameisje, gooi ik er maar een intelligente vraag in:
,,Oh, je gaat lekker klussen? Daar is het inderdaad schitterend weer voor op dit moment. Niet te koud, en niet te warm”.
,,Inderdaad, antwoordt ze. Niet dat we écht een goede zomer hebben gehad, maar ik heb onlangs een appartement gekocht. Hier vlakbij, en ik wil het helemaal naar mijn smaak inrichten. Het kost alleen ontzettend veel geld, dus ik doe het maar in etappes”.
,,Ah, grote plannen dus?”
,,Vantevoren had ik niet verwacht dat er zoveel tijd in zou gaan zitten. Maar goed, het houdt me van de straat. Nah, waar blijft dat kassameisje nou?”
,,Oh, sta je al lang te wachten? Ja, ik weet het. Verbouwen kost een hoop geld, en energie. Maar goed, als het uiteindelijk is zoals je het wilt hebben zal je er ontzettend blij mee zijn”.
,,Sta inderdaad al even te wachten. Maar ik hoop dat het wordt zoals ik het graag zou willen. En woon jij hier in de buurt? Zo te zien ga je je winterkleren opbergen?”
Ik schiet in de lach, en net op het moment dat ik antwoord wil geven neemt het kassameisje plaats achter de kassa.
,,Nou, dan moeten jouw antwoorden maar even wachten tot een volgende keer dat we elkaar treffen in de Kwantum” lacht het meisje met de verfplekken me toe.
,,Ik ben niet zo’n klusser, dus de kans dat we elkaar nog een keer treffen zal heel erg klein zijn. Maar we hebben ondertussen mooi de tijd kunnen doden”, zeg ik tegen haar.

Nadat het meisje met de verfplekken heeft afgerekend wenst ze me nog een fijne dag toe, en ik kijk haar na. Terwijl ze de schuifdeuren uitloopt kijkt ze nog nog één keer om, en lacht naar me.
,,Kan ik u helpen?” Hoor ik een stem tegen me zeggen. En in gedachten geef ik de opbergboxen aan het kassameisje. ,,Wat je toch niet mee kan maken met het kopen van een paar opbergboxen”, denk ik in mezelf…..

Advertenties

2 thoughts on “Bouwmarkt perikelen…

  1. Hallo Maikel,
    Wat een leuke blog-teksten schrijf je! Heel herkenbaar; een dame bij de bouwmarkt die het gewoon niet blijkt te begrijpen! Echter, mensen beschikken helaas niet allemaal over dusdanig intelligente capaciteiten. Daar ik me kan verplaatsen in jouw verhaal, kan ik bij deze wel stellen dat ik behoor tot de Maikel Snels fan-groep!
    Groetjes, Janneke

    • Hoi Janneke,

      Hartstikke leuk dat je commentaar achterlaat, én nog leuker vind ik jouw reactie! Ik voel me erg vereerd, en door personen zoals jij weet ik dat ik door moet blijven bloggen!
      Nogmaals hartstikke bedankt!

      Liefs,

      Maikel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s