In de grootste verwachting schuilt de diepste teleurstelling…


Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. En dat is dat ik een ontzettende hekel heb aan personen die zich anders voor doen dan dat ze in feite zijn. Afgelopen vrijdag ben ik met Marije ( die ook blogt -> *KLIK* ) een hapje gaan eten bij Sopranos. Wij staan redelijk hetzelfde in het leven, en onze gedachten en onze gevoelens komen ook redelijk overeen. Het is daarom ook fijn om af en toe je emoties waar je mee zit te kunnen spuien tegen een persoon die overal wat verder vanaf staat. Vaak denk ik dat ik de enige ben die over een bepaalde situatie denkt, maar als ik dan bevestiging krijg van mijn gevoel is dat erg fijn.
We hebben het ook gehad over “fake” mensen. Je kent ze wel; personen die alles mooi willen hebben voor de buitenwereld, maar geen énkel mededogen hebben voor anderen. Dus kortom; oppervlakkige mensen, en het liefste zou ik niks te maken willen hebben met zulke personen.
Uiteraard ken ik zulke personen wel, maar verder dan een klein knikje met mijn hoofd als ik zulke personen op een verjaardag tref kom ik niet. Nee, zulke mensen weiger ik toe te laten in mijn leven.

Maar dan nog kan je weleens een verkeerde inschatting maken met een persoon. Zo ben ik een hele tijd geleden een persoon tegengekomen waar ik een vertrouwensband mee heb opgebouwd. We spraken elkaar al ruim een jaar, en vooral na de break met mijn ex vriendin heb ik met die persoon er ook veel gesprekken over gehad. Met die persoon heb ik veel contact gehad, en zij hielp me enorm met sommige dingen waar ik mee zat.
Zij zat ook met diverse privé zaken, en ze vond het ook fijn om de dingen waar zij mee zat te delen met mij. We hadden beiden het gevoel dat het klikte, en na een tijd toch maar afgesproken om ergens een hapje te gaan eten. We hebben voordat we gingen eten nog ergens een drankje gedaan, en daarna zijn we gaan eten. Het was erg gezellig, en ze stelde het naar huis gaan constant uit want ze wilde eigenlijk op tijd de trein weer terug hebben. Maar het was zo gezellig dat ze besloot om toch maar te blijven, en mee het Stratumseind op te gaan. (Voor de mensen die niet uit deze omgeving komen; dat is dé “kroegenstraat” van Eindhoven)
Uiteindelijk heb ik haar rond 2.00 uur op de trein gezet, en ben daarna weer verder gaan feesten.
Nadat ik de volgende dag wakker werd vanuit mijn “drank” coma, heb ik alles voormezelf de revue laten passeren en kwam ik erachter dat ik het wel héél erg gezellig had gehad met haar. Het gevoel van “meer dan leuk” kreeg gedurende de dag steeds meer de overhand, en de diverse sms’en die we die dag ook over en weer hebben gestuurd hielpen daar ook wel bij.
Daar ik vrij nuchter van aard ben, en niet snel “gek” op een persoon word merkte ik wel dat ze iets triggerde bij mij waardoor ik haar toch steeds leuker begon te vinden. Maar ik blokkeerde dat gevoel, omdat ik nog niet toe was aan een soort van relatie.
De volgende dag had ik het gevoel nog steeds, en na lang wikken en wegen besloot ik toch maar de stoute schoenen aan te trekken en te polsen hoe het met haar gevoel stond. Na wat heen en weer ge-sms kwam ik erachter dat ze mijn gevoelens beantwoordde, en daarna is alles heel snel gegaan.
Ik ben niet van plan om alles gedetailleerd te beschrijven, dus ik neem even een sprong in de tijd.

Na diverse keren afgesproken te hebben, en zelfs hele weekeinden daar te zijn geweest had ik het gevoel dat het steeds serieuzer begon te worden. Iets dat ik absoluut niet verwacht had, maar ik liet alles maar op me af komen en zij gaf me een fijn gevoel. Ik kon goed met haar praten, en ook voor de periode waar ik doorheen ben gegaan had zij heel erg veel begrip. Natuurlijk vond ik dat erg fijn, want er zijn maar weinig mensen die snappen wat ik heb doorgemaakt en wat ik op dit moment door moet maken. Zoals ik al vaker heb beschreven ben ik hard aan mezelf aan het werken, en zij bevestigde vaak mijn gedachten en remde me regelmatig af. Iets dat ik als zeer prettig heb ervaren. Ik kon mezelf zijn bij haar, en zij gaf aan dat ze precies hetzelfde gevoel had. Het is belangrijk om elkaar de vrijheid te gunnen die je nodig acht, en toch op gelijkwaardig niveau met elkaar overweg kan. En dat ging naar onze mening hartstikke goed.
Nadat er weer een tijd overheen was gegaan, werd ik op een morgen met een apart gevoel wakker. Een gevoel dat ik wel vaker heb als ik denk dat er iets mis is. Noem het een “zesde zintuig”, maar dat soort gevoel heeft mij nog nooit in de steek gelaten. Elke morgen werd ik wakker, en dan had ik een sms’je van haar. Maar toevallig (noem het toeval) die morgen niet. En dat vond ik raar. Ik heb haar maar een sms’je gestuurd dat ik wakker geworden was met een apart gevoel, en met de vraag of er iets met haar aan de hand was?
Ze stelde me gerust, en gaf aan dat er niets aan de hand was. Maar dat ze het te druk had met werken, en dat ze me ’s avonds weer zou contacten. Door de dag heen hebben we nog wat pingberichten gestuurd, waarin ze aangaf dat alles hartstikke goed was. Uiteraard ’s avonds ook weer contact gehad, en ik was een beetje gekalmeerd. Maar het gevoel dat ze iets achterhield bleef toch de overhand houden.
Ik ben die avond gaan slapen, en de volgende dag stond ik met hetzelfde gevoel op. En alles herhaalde zich weer, wat de vorige dag ook had afgespeeld. Uiteindelijk heb ik besloten om een mail te sturen, omdat ik daarin makkelijker mijn gevoel kwijt kon dan over sms of over ping.
In die mail heb ik aangegeven dat ik enorm met mijn toekomst bezig was, maar dat ik het ontzettend fijn vond dat zij mij in alles steunde. Uiteindelijk werd die mail een half boekwerk, maar ik ben geeïndigd met de woorden dat ik er net zoveel voor haar zou zijn als dat zij er voor mij was.
Pas ’s avonds kreeg ik van haar een ping bericht dat ze mijn mail had gelezen en dat ik een mail terug had. Kort samengevat kwam het erop neer dat we beter op vriendschappelijke basis verder konden gaan, maar dat ze er desondanks altijd voor me zou zijn. Omdat ze wist wat ik nog tegemoet kon zien.
Een échte verklaring stond er niet in, en het viel dan ook enorm koud op mijn dak. Ik heb haar direct een sms gestuurd dat dit nergens op sloeg, en dat ze mij direct moest bellen als ze thuis was.
Dat heeft ze inderdaad gedaan, maar dat telefoon gesprek hield niet meer in dan dat ze het erg moeilijk vond en niet goed uit haar woorden kon komen. We hebben de telefoon opgehangen met de afspraak dat ze mij de volgende dag terug zou bellen. Ik vond dat zij mij terug moest bellen, omdat ik van haar een verklaring wilde waarom ze uit het niets deze beslissing had genomen?
Iets dat mijn inziens niet meer dan normaal is in zo’n situatie.
Helaas heb ik sindsdien nooit meer iets van haar gehoord, en weigert ze enige vorm van contact. Iets waar ik zéker twee weken lang last van heb gehad, omdat ik vooral verdrietig was en ik graag een verklaring wilde. Want om mij na zo’n lange tijd van intens contact domweg te laten vallen, kon er bij mij niet in.
Ik had het gevoel dat ik ergens gefaald had, en ook al zeiden mijn vrienden dat dit niet was overheerste het “faal- gevoel” wel. Uiteindelijk heb ik het voor een groot gedeelte kunnen afsluiten, en ben ik vooral teleurgesteld in het feit dat er mensen zijn die zich dus écht anders voordoen dan dat ze zijn. Dat heb ik nu zelf ervaren. En natuurlijk denk ik nog weleens aan haar, maar dat lijkt me logisch.

Je zal je wel afvragen waarom ik zoiets persoonlijks blog? Uiteraard heb ik hier ook lang over nagedacht, en overlegd met diverse personen. Maar zij gaven aan dat het mijn blogsite is, en zolang ik geen namen zou noemen het geen probleem zou kunnen opleveren. Omdat ik met een gevoel zit, wat ik kwijt moet en het ook goed is om aan te geven dat iedereen voor de gek gehouden kan worden door zulke “fake- mensen” die spelen met gevoelens van anderen.
Ook al denk je van jezelf dat je een enorme grote mensenkennis hebt, en ik kan me er tot nu toe over blijven verbazen hoe alles is afgelopen….

You don’t know what you’ve got until it’s gone. But you also don’t know what you’ve been missing, unitl it arrives…..

 

 

6 thoughts on “In de grootste verwachting schuilt de diepste teleurstelling…

  1. Goed dat je dit hebt geschreven vriend, bloggen is een manier van verwerken en verder gaan.. Ik hoop dat het je gaat lukken om het allemaal deels te vergeten en dat je verder kan gaan met alles wat je bezig houdt!

    Zorg goed voor jezelf maat!!

    Ramon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s