C’est le ton qui fait la musique

Sommige dingen in je leven heb je niet in de hand. Ik ben een persoon die redelijk de controle wil houden over hoe ik mijn leven indeel. Voor het woord “moeten” heb ik dan ook een redelijke allergie, maar soms heb je nou eenmaal geen invloed op het verdere verloop van je leven.

Door de afgelopen maanden ben ik veel anders in het leven gaan staan. Ik heb moeten leren dat “dingen nou eenmaal zijn zoals ze zijn.” En dat ik niet overal de regie over kan hebben en zeker niet kan houden.
Het verleden is het verleden, en de toekomst is de toekomst. Het klinkt voor mij erg zweverig en surrealistisch, maar ik heb geleerd om meer te leven in “het hier & nu.” Dus meer bij mijn eigen persoon blijven, en niet al te lang blijven hangen in het verleden.
Maar desalniettemin ben ik toch met mijn toekomst bezig. Ik heb voor een oplossing gekozen die enorm van invloed is op het verdere verloop van mijn leven. Dat houdt voor mij in dat ik een jaar van intensieve therapie tegemoet kan gaan.
Ik ben me er dan ook terdege van bewust dat ik in het aankomende jaar enorm geconfronteerd ga worden met mezelf, en met de “mankementen” die ik heb. In een *eerdere blog* heb ik beschreven dat ik mezelf zal moeten accepteren met de talenten die ik heb, maar ook zeker mijn mankementen. Het zal een proces worden dat niet makkelijk voor me is, maar ik ben er van overtuigd dat ik er sterker uit zal komen.
Je kan dus wel stellen dat ik de aankomende tijd enorm met mezelf bezig ben, en dat ik weinig tijd zal overhouden voor andere zaken.
Het is voor mij niet makkelijk geweest om bovenstaande beslissing te nemen, maar de gedachten dat ik er sterker uit zal komen houden mij op de been. En dat houd ik ook constant in mijn achterhoofd.

De laatste paar maanden is mij regelmatig door goede vrienden de vraag gesteld of ik daadwerkelijk weinig tijd ga overhouden voor leuke dingen en bijvoorbeeld een relatie?
Ik kan hier alleen maar volmondig “NEE” op antwoorden. Gezien het feit dat ik ontzettend hard aan mezelf moet gaan werken, houd ik meer dan voldoende tijd over voor mijn sociaal netwerk. Want de meeste vrienden zie ik toch in het weekeind, en waarom zou er geen relatie bij kunnen komen? Ik ben zelfs van mening dat een goede relatie mij alleen maar zal steunen. Want zeg nou eerlijk; niks is zo fijn om af en toe bij je vriendin je verhaal te kunnen doen, en een liefdevolle knuffel te krijgen. Als de relatie maar gelijkwaardig is, en er open communicatie gevoerd wordt.
Ik ben een écht gevoelsmens, en ik vind het fijn om aandacht te krijgen maar ook zéker te geven.
In een *eerdere blog* heb ik beschreven dat ik er altijd zal zijn voor vrienden, wat er ook gebeurt. Want daar ben je immers vrienden voor. Net zoals ik er altijd zal zijn voor mijn (toekomstige) vriendin, ondanks het feit dat ik hard aan mezelf ga werken.
Want liefde is het mooiste dat er bestaat. En wie liefde geeft, ontvangt ook liefde….. C’est le ton qui fait la musique.

P.s. Jij als lezer zal je misschien wel afvragen waarom ik mijn persoonlijke leven wil delen met jullie? Het bloggen is voor mij een uitlaatklep, en ik kan vaker mijn gevoel beter verwoorden op “papier” als verbaal. Ook wil ik een lans breken voor personen die zelf met een depressie/borderline/persoonlijkheidsstoornis te kampen hebben (gehad). Het is niet iets waar ik, óf jij je voor hoeft te schamen.
Het is hartstikke fijn om je hart te kunnen luchten, en je gevoel én emoties te kunnen delen met anderen. Ik kom regelmatig personen tegen die zich schamen voor het “probleem” dat ze hebben, en het dan ook verborgen houden voor hun omgeving. Uiteindelijk wordt het “probleem” dat ze hebben steeds groter, totdat het (misschien) escaleert. En dat vind ik erg jammer. Mij is geleerd dat ik een probleem heb, maar het niet ben. En als je jouw problemen niet onder ogen durft te komen, word je uiteindelijk het probleem. Want waarom wordt een gebroken been wél maatschappelijk geaccepteerd, en sommige psychische problemen niet? Ik kan me daar heel erg kwaad over maken, en het zegt meer over de mensen die hier over oordelen dan over mij als persoon.

Liefs,

Maikel

4 thoughts on “C’est le ton qui fait la musique

  1. Ik vind het super hoe je omgaat met de dingen die je tegenkomt en ben erg blij te lezen dat je een besluit hebt genomen. Eentje die erg drastisch kan zijn maar die je erg veel gaat helpen waarschijnlijk.

    Heel veel succes ermee lieve Maikel.
    Ik zal hier niet altijd iets neertypen, maar volg je zeker wel…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s