Vrienden voor het leven…

Échte vrienden zijn vaak maar op één hand te tellen. Als ik voor mezelf moet spreken, heb ik een hele grote sociale kring met kenissen. Dat leid ik af uit het feit, dat ik vandaag even door mijn contactenlijst op mijn telefoon aan het scrollen was. Ik kwam op 367 mensen waar ik een telefoonnummer van heb. Dit was voor mij dan ook direct een gelegenheid om meer dan de helft te verwijderen, want die mensen spreek ik toch nooit meer. En hopelijk wordt mijn telefoon nu ook wat sneller.

Vanwege de moeilijke periode waar ik de de laatste tijd in heb gezeten, ben ik helaas mijn échte vrienden een beetje gaan verwaarlozen. Ik was erg met mezelf bezig, en ik kon me niet interesseren voor wat mijn omgeving deed. Ondanks dat ze van alles hebben geprobeerd om mij toch te blijven betrekken bij allerlei dingen.
Maar desondanks hebben mijn vrienden me nooit laten vallen, en daar ben ik ze ontzettend dankbaar voor. Ik heb al vaker omschreven dat diverse zaken voor mij veel moeilijker zouden zijn, als ik niet de steun van mijn vriendengroep had gehad.
Op een of andere manier heb ik nu ook het gevoel dat ik “iets” terug moet doen, want vriendschap is mijn inziens niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Ik spendeer nu meer tijd aan mijn vrienden, en ik vind het hartstikke fijn om bij ze te zijn.
Is het raar om te zeggen dat ik van mijn vrienden houd? Ik denk het niet, want ik houd ook van mijn ouders en mijn broertje.

Uit ervaring weet ik dat veel personen het lastig vinden om waardering te uiten naar anderen. Persoonlijk gezien vind ik het omgekeerd erg lastig. Ik kan heel makkelijk mijn waardering naar anderen tonen, maar complimenten ontvangen vind ik daarentegen lastig. Vaak zeg ik dan ook ,,het is al goed, het was een kleine moeite.” Ook al is het een project waar ik veel tijd en moeite in heb gestoken. Ik sta graag klaar voor iedereen, en heb vaak een luisterend oor voor de problemen van anderen.
Maar ik moet toegeven dat problemen van anderen me niet meer zo lang in de greep houden als voorheen, want vroeger kon het mijn leven gaan beheersen. En wilde ik dat koste wat het kost de problemen opgelost zouden worden. Met als gevolg dat ik mezelf op de achtergrond zette, en aan niets anders meer kon denken.
Op dit moment kan ik veel dingen vanuit een ander perspectief zien, en accepteren dat er soms niets aan een bepaalde situatie gedaan kan worden. “Het is zoals het is”, en ik kan niet alle problemen op mijn schouders dragen. Alhoewel ik het soms nog wel lastig vind, want ik wil graag dat iedereen het naar zijn zin heeft. Maar soms kan ik er niets aan doen, en moet het de persoon in kwestie zelf uit zoeken. Hoe lastig dat soms ook is.

Maar in ieder geval wil ik bij deze al mijn vrienden bedanken voor alle steun en begrip die ze me de afgelopen maanden hebben gegeven.  Thank you!

Nooit gedacht dat toen ik huilde
jullie nodig had
Maar jullie stonden daar voor me klaar
Eigenlijk waren  goede
vrienden waar ik wel om bad
Maar nu is het eindelijk echt waar

Jullie laten me weer lachen
wanneer ik huil
En als ik het moeilijk heb,
dan helpen jullie mij
Altijd halen jullie me wel
weer uit die diepe kuil
Jullie staan altijd wel aan mijn zij

Naar het verleden kijken doet me pijn
Naar de toekomst kijken maakt me bang
Jullie laten me naar mezelf  kijken
en laten me zeker van mezelf zijn
Hopelijk duurt onze
vriendschap nog heel lang.

Liefs,

Maikel

One thought on “Vrienden voor het leven…

  1. Pingback: C’est le ton qui fait la musique « De visie van Maikel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s