Baaldag nummero zoveel….

Maandagmorgen 6.35 uur. Ik word wakker na een vreselijke nacht. Een nacht waarbij ik bijna elk uur ben wakker geworden. Het is lang geleden dat ik zo’n nacht heb gehad, en het heeft dan ook direct invloed op mijn gevoel.
Uit ervaring weet ik dat het een paar uur kan duren, of zelfs een hele dag. Een gevoel van somberheid heeft me op dat moment in zijn macht.
Ik besef me dat ik 25 minuten voor mijn wekker wakker ben geworden. Was ik bang dat ik me zou verslapen, of zijn het andere factoren die meetellen? Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om hierover na te denken, en ik rol me op mijn zij om mijn telefoon uit de lader te halen.
Na enkele Facebook berichten, Twitter mentions en mails beantwoord te hebben hijs ik me zuchtend omhoog. “Come on, niet zeiken. Gewoon je bed uit, want het moet” zeg ik tegen mezelf.
Het liefste zou ik de hele dag in mijn bed willen liggen, maar ik heb vandaag weer verschillende afspraken staan waar mijn aanwezigheid verplicht is.

Ik begeef me naar de douche, en zet de douche op een extra koude stand. Misschien dat ik vanzelf wakker wordt, en lichtelijk het idee kan krijgen dat er toch nog iets uit de dag te halen valt. Helaas is dit niet het geval, en na een kwartier sta ik fris gewassen, geschoren en aangekleed beneden.
Daar ik veel te vroeg ben opgestaan, heb ik tijd genoeg voor een kop thee. En ondertussen dat het water staat te koken haal ik de krant uit de bus. De temperatuur is voor de vroege morgen al redelijk aangenaam, maar toch doet het me weinig.
Het water is klaar met koken, en ondertussen dat ik een boterham smeer en mijn thee laat trekken lees ik even vluchtig de krant. Daar de berichten op de voorpagina mij ook niet op kunnen vrolijken gooi ik de krant snel opzij. ,,Even geen zin in moord en doodslag om 7.00 uur ’s morgens” zeg ik tegen mezelf.
Ik ga aan de woonkamertafel zitten met mijn boterham en kop thee, en ik kijk de tuin in. Er land een vogeltje op het gras, en het laat zich verwarmen door de eerste zonnestralen die langzaam doorkomen.

,,Zonnestralen, denk ik. Wat zou het toch fijn zijn als we in een land zouden wonen waar de zon altijd schijnt. Zou het leven zoals wij het leven in Nederland dan zoveel anders zijn?” vraag ik me af.
Persoonlijk denk ik van wel. In ieder geval zou het een maatschappij zijn waar men zich niet snel druk gaat maken over kleine dingetjes, omdat het daar simpelweg te warm voor is.
Iets wat tegenwoordig modern schijnt te zijn in dit land. “Zeuren en zaniken om de kleinste dingetjes.”
Zo was ik laatst aan het zappen, en kwam ik een item op Hart van Nederland tegen. In een of ander dorpje had men een fiets gewonnen via de Sponsor Bingo Loterij. Daar sommige personen meerdere loten hadden gekocht waren er gezinnen die 7 fietsen hadden gekregen.
Dat vonden ze belachelijk, omdat de Sponsor Bingo Loterij dat geld beter had kunnen besteden aan de arme kindjes in Afrika. Ik raakte daar redelijk van geïriteerd, omdat men dit een probleem vond.
Want ze spelen wél mee met zeven loten, omdat ze extra veel geld willen verdienen. Maar als ze dan zeven fietsen winnen, begint men te zeiken! Nederland op zijn smalst!
Ik kijk op mijn horloge, en het is bijna tijd om naar mijn afspraak te gaan. Zuchtend sta ik op, en zet mijn gebruikte kopje en bord op het aanrecht.
Ondertussen denk ik aan jou, en zou ik willen dat je bij me was. Het gemis naar jou wordt elke dag groter, vooral nu zou ik willen dat je bij me was. Even word ik verdrietig, als ik denk dat het nog even duurt voordat ik je weer zie.
Snel schud ik die gedachten uit mijn hoofd, en trek mijn jas aan. Ooit is me gezegd dat ik moet open staan voor de emoties en gevoelens die ik heb. Ook als het emoties zijn waar ik niet vrolijk van word. Eerlijk gezeg vind ik dit nog steeds lastig, want ik loop er liever voor weg dan dat ik ze toe moet laten. Maar ooit zal ik er toch aan moeten geloven, want zo kan het niet door blijven gaan….

2 thoughts on “Baaldag nummero zoveel….

  1. Niet echt ’n vrolijk nummer, maar wel toepasselijk op zo’n dag zoals jij hierboven beschrijft… Als ik me zo ünheimisch, stuurloos en down voel, is dit één van de liedjes waarnaar ik luister en die ik meezing. Vaak moet ik huilen terwijl ik zing… En dan huil ik, tranen met tuiten totdat ik geen traan meer kan plengen…

    Een stukje uit deze song gaat nu op voor mij en voor jou. En daarom poste ik ‘m laatst op m’n Facebook. Want ondanks dat je je belabberd en rot voelt… Het is fijn om te weten dat er iemand op deze wereld is die om je geeft en er voor je is. Je staat er niet alleen voor 😉 Ik hou van je m’n liefke ❤

    Talking to myself and feeling old
    Sometimes I'd like to quit
    Nothing ever seems to fit
    Hangin' around, nothing to do but frown
    Rainy days and mondays always get me down

    What I've got they used to call the blues
    Nothing is really wrong
    Feeling like I don't belong
    Walking around some kind of lonely clown
    Rainy days and mondays always get me down

    Funny but it seems I always wind up here with you
    It's nice to know somebody loves me
    Funny but it seems that it's the only thing to do
    To run and find the one who loves me

    What I feel is come and gone before
    No need to talk it out
    We know what it's all about
    Hanging around, nothing to do but frown
    Rainy days and mondays always get me down

    Funny but it seems that it's the only thing to do
    Run and find the one who loves me

    What I feel is come and gone before
    No need to talk it out
    We know what it's all about
    Hanging around, nothing to do but frown
    Rainy days and mondays always get me down

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s