Grote stap vooruit

Wie de laatste tijd mijn blogs een beetje heeft bijgehouden, weet dat ik in een periode heb gezeten die ik niemand wil toewensen. Een periode van drie maanden “aan mezelf werken” en door diepe dalen gaan heb ik gisteren letterlijk kunnen afsluiten.
Daar er nog een vervolg gaat komen met diverse behandeltrajecten, ben ik me er van bewust dat ik er nog niet ben. Maar ik ben er in ieder geval van overtuigd dat ik het ga redden, en ik heb er ook de motivatie voor.
Als ik niet voldoende gemotiveerd zou zijn, dan zou ik er ook niet voor kiezen om de behandeltrajecten die komen gaan te volgen. Ik heb mezelf de keuze gesteld om aan mezelf te gaan werken, en waarschijnlijk nóg harder de confrontatie met mezelf aan te gaan. Of denken dat ik er al ben, met het waarschijnlijke gevolg dat ik weer een terugval ga krijgen. En dat wil ik mijn omgeving niet aandoen, en mezelf al hélemaal niet.

Wat dat betreft vallen de puzzelstukjes allemaal in elkaar, en dat heeft een positieve uitwerking op mij. Het vervolgtraject gaat binnenkort van start, ik ben aangenomen om te gaan werken voor De Kindertelefoon, mijn sociale contacten verlopen weer zoals voorheen, en er is een bepaald persoon mijn leven binnengevallen die mij ook positiever in het leven laat staan.
Als ik dit allemaal bij elkaar optel, kan ik wel stellen dat ik mijn leven aardig op de rit aan het krijgen ben. Ik heb er veel voor moeten investeren, maar nu ik er de vruchten van kan plukken kan ik er ontzettend blij van worden. En daarom kan ik ook met volle vertrouwen de toekomst in kijken.
Want dat is één van de dingen die ik geleerd heb. Niet te lang naar het verleden kijken, maar bij jezelf blijven en vooruit kijken. Sommige dingen zijn nu eenmaal gebeurd, en ik kan daar toch geen invloed meer op uitoefenen.
Het is een andere mindsetting die me is aangeleerd, en ik moet toegeven dat me dat bevalt. Het is voor mij veel makkelijker geworden om bepaalde zaken “los te kunnen laten.”
Wat dat betreft zie ik de toekomst weer zonnig tegemoet, en ik laat alles wat komen gaat over me heen laten komen.
Vijf stappen vooruit, drie stappen terug. Maar uiteindelijk zal ik komen waar ik wil zijn.

Je moet genieten van je leven.
want het is zo kort.
Geniet toch van iedere dag.
voordat alles instort.

Vind je iemand leuk?
grijp dan die kans.
Want een leven met liefde.
heeft net iets meer glans.

Vergeet al je zorgen,
en geniet met elkaar.
Dan duurt het leven langer,
echt, probeer het maar.

Liefs,

Maikel

6 thoughts on “Grote stap vooruit

  1. Waar een wil is een weg. Mooi geschreven. Ik weet wat het is te vechten tegen jezelf, ook weet ik dat als de strijd gewonnen is, je sterker bent dan je al bent.

  2. Hey liefke,

    Het is net alsof wij mensen allemaal gelijksoortige dingen meemaken. En vaak ook nog eens tijdens dezelfde levensfases. Als ik jou nu zo lees, zou ik ’n identiek verhaal kunnen schrijven. Want dit zou ook mijn verhaal kunnen zijn… Overspannen raken, een burnout, in depressies belanden en dat niet aan jezelf toe willen geven. Je houdt jezelf heel lang voor de gek, want ’t gaat toch allemaal best goed? Maar uiteindelijk besef dat je echt hulp moet zoeken, omdat het anders helemaal fout zal gaan.

    In mijn geval is het 2x gebeurd. De eerste was ik 26, ik raakte overspannen. De 2e keer was ik 35, kreeg ’n burnout. De oorzaken en redenen waren verschillend. Desalniettemin, is ’t vaak een combinatie van van alles. In beide gevallen ben ik uit eigen beweging psychologische hulp gaan zoeken. De eerste keer vond ik dat best eng. Nou ja, best… erg eng zelfs! Dacht echt dat ik krankzinnig aan ’t worden was. En dan reageerden sommige mensen in mijn omgeving ook nog verre van empatisch…. “Zie je wel, ze is echt gek!” hoorde ik bv. achter m’n rug om. Daardoor ging ik me nog onzekerder voelen. Maar ondanks dat ’t me kwetste, ondanks m’n angsten, zette ik toch door!

    Dit alles heeft plaatsgevonden in ’n tijdsbestek van ruim 10 jaar. Ik ben niet al die 10 jaar depressief en ongelukkig geweest, maar mezelf was ik zeker niet. Die 10 jaar waren voor mij ’n transformatieperiode. En transformeren, gaat helaas altijd gepaard met pijn. Soms was ik zo wanhopig, dat ik dacht, ik kom nooit meer uit dat diepe donkere dal! Het is verschrikkelijk als niets jou er meer toe doet, niets je raakt of vrolijk maakt en je eigenlijk ‘numb’ bent en leeft als ’n zombie. Er waren dagen dat ik m’n bed niet uitkwam, dat ik wilde dat ik ’n muis was en in ’n holletje weg kon kruipen… Mijn klachten waren niet alleen mentaal en emotioneel, maar ook fysiek. Ik was erg vaak ziek, had last van psychosomatische aandoeningen. Op ’n gegeven moment had ik letterlijk ademnood, hyperventileerde dagelijks. Mijn huisarts dacht dat ik astmatisch was en gaf me allerlei middelen die de klachten maar verergerden. Ah fijn, ik naar de longarts. Jongedame, zei hij, je longen zijn echt okay. ’t zit echt tussen je oren…

    Een aantal gebeurtenissen in de loop der jaren, brachten mij met beide benen op de grond terug. Met ’n keiharde klap stortte ik terug op aarde. Weet nog goed dat ik op ’n avond mijn moeder aan de telefoon had. Ik was echt helemaal nergens meer, en zei tegen haar dat ik er niet meer wilde zijn. Mijn leven er niet meer toe deed, en dat ik dood wilde. Ze begon zo te huilen… en dat deed mij zo’n pijn… Er ‘snapte’ iets in mijn hoofd en dat was maar goed ook. Maar je kunt ’t niet alleen, je hebt mensen nodig die je steunen, maar jou ook durven te spiegelen en met je neus op jouw feiten durven te drukken. Ben nog steeds dankbaar voor de mensen die er toen voor mij waren en waarvan sommigen er nog steeds zijn.

    Dit was (in ’n notendop) mijn verhaal. Als ik terugkijk, dan kan ik alleen maar dankbaar zijn dat dit me is overkomen. Al die ellende heeft mij als mens en als persoon, alleen maar goed gedaan. Vroeger was ik rusteloos, alleen maar aan ’t rennen, wilde niets missen, alles draaide om mij en had ik oogkleppen op. Uiteindelijk draafde ik te ver door, veel te ver…

    Ben nu tevreden, met mezelf en mijn leven, en ik heb weinig nodig om gelukkig te kunnen zijn. Maar wat voor mij ’t belangrijkste is, is de innerlijke rust die ik ervoor terug heb gekregen, dat ik kan loslaten, dingen over me heen kan laten komen en lekker kan genieten van alles wat er met, en om mij heen gebeurd. Het heeft lang geduurd, maar ach, dan heb je ook wat. Het mooiste moment was dat ik op ’n zondag wakker werd, met zo’n onbeschrijvelijk rustig en vredig gevoel van binnen… Ik keek in de spiegel en toen realiseerde ik me, dat ik eindelijk alles echt achter me heb kunnen laten.

    Heel typisch dat mensen vroeger altijd tegen mij zeiden, dat ik erg onrustig en ongedurig overkwam. En nu hoor ik, wat ben jij toch ’n superrelaxed mens! Of nog mooier, bij jou kom ik tot rust. Ja, ook bij mij heeft ’t uiteindelijk z’n vruchten afgeworpen 😉

    Dank je voor ’t delen van jouw ervaringen. Er is moed voor nodig om deze dingen te vertellen. Jouw verhaal heeft me echt geraakt… Je bent absoluut op de goeie weg, volhouden dus! En je weet, you’re not alone! 😉

    Liefs & kus,
    Patrice

    “The past is a memory, the future just a fantasy, the present is your reality.”

    • Hey lieverd,

      Wat een verhaal, en wát een raakvlakken! Wat je beschreef, had ik precies hetzelfde. Het is onbeschrijfelijk hoe je je op dat moment kan voelen.
      Daarom maakt het voor sommige mensen ook erg moeilijk om ermee om te gaan.
      “Gewoon erover heen stappen”, “kom naar buiten, de zon schijnt”, “ga lekker slapen, morgen is er weer een dag.” En ga zo maar door.
      Makkelijk lullen, zeg ik dan. Maar zo makkelijk is het allemaal niet. Maar dat zal je wel kunnen beamen.
      Nee, je kan er alleen maar over meepraten als je het zelf ervaren hebt. En ik gun het niemand, maar het is wél de beste manier om eens écht stil te staan bij jezelf en te kijken waar je nu eigenlijk staat in het leven. En wat je écht wil met je leven?

      Ik heb er al vaker over geschreven, maar normaal gesproken leef je je leven op de automatische piloot. En dan sta je niet stil bij jezelf. Door de periode die ik heb meegemaakt, ben ik dat wel gaan doen. Het heeft me veel kracht gekost, en ben erg veel geconfronteerd met mezelf. Maar ik moet zeggen dat er veel duidelijk is geworden voor mij, en dat ik nu veel anders in het leven sta.
      Ik maak me niet meer druk om kleine dingetjes, omdat ik weet dat er véél grotere dingen zijn waar ik me druk over kan maken.
      Maar we zullen het er nog waarschijnlijk nog wel over gaan hebben, en we hebben elkaar zo te zien nog veel te vertellen. 😉

      Liefs,

      Maik. (You complete me…)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s