10 weken verder…..

“Veni, Vidi, Vaginalis”, “ik kwam, ik zag en het was kut”.  Zo begon ik mijn blog op 3 januari. Nu ik ondertussen ruim 10 weken verder ben, kan ik zeggen dat het met mij de betere kant opgaat. Natuurlijk heb ik wel mijn “ups and downs”, maar dat zie ik als een bijkomstigheid én ik ervaar het niet meer als een échte last. Voorheen kon ik dagen, en zelfs weken rondlopen met een lusteloos en moedeloos gevoel. Een gevoel dat moeilijk te omschrijven is, maar dat sterk de neiging had naar ernstige depressiviteit. Als ik aan personen die dicht bij mij staan, en die dit nooit hebben ervaren moet uitleggen hoe je depressiviteit ervaart, geef ik als voorbeeld dat je het kan vergelijken met een soort van “rouw-gevoel” en intens verdrietig zijn. En dat zonder een verklaarbare oorzaak. Dat maakt een depressie ook ontzettend vervelend. Ik voelde me alleen staan met mijn gedachten en gevoel, en dat werkte redelijk frustrerend.
Het bovenstaande klinkt misschien een beetje onwerkelijk, en vreemd. Omdat ik van nature een positief ingesteld persoon ben, en dat botste enorm. Maar ik moet toegeven dat ik een enorme steun heb gehad aan mijn ouders, familie en vrienden. Ik heb het al eerder beschreven, maar zonder al deze lieve mensen zou ik het helemaal somber in hebben gezien. Zij hebben me geholpen, waar mogelijk en in combinatie met diverse therapieën heb ik een aantal handvaten gekregen om sommige dingen een plaatsje te geven. En het belangrijkste: er ook mee om te kunnen leren gaan.
In de laatste paar weken ben ik mezelf ontzettend vaak tegengekomen. Ik heb al vaker beschreven dat als je normaal (wat is normaal!?) en goed in je vel zit, je leeft op de automatische piloot. Maar mijn automatische piloot is volgens mij kapot gegaan, en ik ben me af gaan vragen wat ik nu eigenlijk wil met mijn leven en waar het gaat eindigen?  Dat zijn levensthema’s waar je in een “normale” situatie dus niet snel bij stil staat. Maar ik sloeg er op een gegeven moment enorm in door, en zag door het bomen het bos niet meer. Maar dit is verleden tijd, en het is niet goed om té lang stil te staan bij het verleden want daar kan je immers niks meer aan veranderen.

Ik ben in ieder geval op de goede weg, maar ik weet dat ik er nog niet ben. Ik zal aan mezelf moeten blijven werken, en bewuster moeten gaan leven. Ook zal ik moeten accepteren dat ik niet heel de wereld op mijn schouders kan dragen, en dat ik mijn mankementen moet leren accepteren. Net zoals ik mijn talenten moet leren accepteren. En als ik beide volledig heb geaccepteerd zal ik uiteindelijk de juiste balans vinden, en in combinatie met de “handvaten” die ik heb gekregen zie ik het in ieder geval zonnig in.

geluk is een woord als een ander woord
maar toch iets speciaals
het is een lang verhaal
geluk is gewoonweg het mooiste op de aarde
iedereen is gelukkig
dat is de droom van mij en iedereen
geluk is mooi
kijk eens naar de mensen om je heen
het is geluk en ongeluk
al heb je wel eens ongeluk
uiteindelijk helpt geluk je erdoor
geluk is als een eenvoudig koor

Liefs,

Maikel

 

 

Advertenties

2 thoughts on “10 weken verder…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s