Boterham met pindakaas

Bij ontmoeting van nieuwe mensen of bij nadere kennismaking wordt aan mij vaak gevraagd:
“Je bent niet Nederlands, hè?”
“Nee, dat klopt”
Het blijkt dat ik niet de enige Indo ben die hier last van heeft, en vraag vervolgens degene waar hij denkt dat ik vandaan kom.
“Wat denk je dat mijn afkomst is?”
“Indisch,…eeeh uit India toch?”
Het komt echt zelden voor wil iemand India zeggen, maar het is voorgekomen. Om het makkelijker te maken zeg ik daarom vaak gewoon dat ik Indo ben.
“Dus je komt uit Indonesië?!”
“Dat lijkt me duidelijk”, is dan vaak mijn weerwoord.

Naar mijn mening ligt het redelijk voor de hand, welke afkomst ik  zou hebben. Toch heb ik in al die jaren al veel nationaliteiten naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Sri-Lankaan,  Turks, Grieks, Spaans, Marokkaans, Chinees, én zelfs 100 % Nederlands. Voor degenen die het nog niet weten; ik ben geadopteerd. Heb dus Nederlandse ouders, geboren in Tilburg en Goirle. Meer Hollandser kan het niet.  Ik kan me het voorval nog goed herinneren, dat er een man was die vond dat ik sprekend op mijn vader leek.
“Is dat je zoon?”, vroeg die man aan mijn vader.
“Ja, is dat niet te zien? We lijken namelijk erg veel op elkaar,  echter zat ik op zwart zaad toen we Maikel verwekten”, antwoordde mijn vader lichtelijk cynisch.
“Verrek, nu je het zegt! Jullie hebben inderdaad veel overeenkomsten.”
Bij zulke conversaties frons ik altijd meelijwekkend mijn wenkbrauwen.

Laatst had ik een discussie met een niet al te snugger persoon over het nieuwe integratiebeleid dat onze geliefde regering door wil voeren.
“Weet je wat de regering zou moeten doen? Ze zouden alle buitenlanders terug naar hun eigen land moeten sturen, dat zou beter moeten zijn voor ons Nederlanders”
“Vind je dat echt? Dus dan zou ik ook moeten gaan?”
“Hoezo, jij bent toch geen buitenlander?”
“Waarom niet? Ik ben toch een Indo?”
“Ja….. nee, jullie horen gewoon bij Nederland!”
Wederom fronste ik meelijwekkend mijn wenkbrauwen.

Ik vind het altijd erg lastig om hier goed op te reageren, want als je de geschiedenis van Indonesië en Nederland bekijkt klopt dit natuurlijk. Op school werd mij geleerd dat Nederlands- Indië vroeger bij Nederland hoorde en dat men daar politionele acties voerde. Over de oorlog tussen de koloniale machtshebber en de Indonische revolutionairen die vochten voor een vrij en onafhankelijk Indonesië wordt niet gesproken. Deze heeft er grotendeels voor gezorgd dat er veel Nederlands-Indiërs naar Nederland kwamen.
Ik ben in de “gelukkige” omstandigheid dat ik nooit te kampen heb gehad met discriminatie. Indo’s zijn maatschappelijk geaccepteerd, net zoals Surinamers. Want wij zijn immers ooit onderdeel geweest van het grote Nederland.  Het meest erge dat ik ooit gehoord heb, is dat ik “pinda” ben genoemd. Maar Indo’s onder elkaar noemen elkaar ook “pinda” dus ik kan er niet mee zitten. Iemand uit Nederland wordt “kaaskop” genoemd, en dat is ook logisch gezien Nederland het land van de kazen is. Ik ben geen liefhebber van pinda’s, maar een boterham met pindakaas gaat er bij mij wel in.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s