Laatste herinnering aan jou

De nietszeggende blik in haar ogen vond ik denk ik het moeilijkst. Uit niets kon ik opmaken of ze blij was met mijn komst, of juist helemaal niet. Ze lag daar maar wat voor zich uit te staren en brabbelde zo nu en dan wat onverstaanbare zinnen. Ik voelde mijn tranen branden,  en ik had een brok in mijn keel.
De heldere kleur van haar ogen had plaats gemaakt voor grijsgrauw en de eens zo gulle glimlach was gereduceerd naar een triestheid die me angst inboezemde. De lippen die vroeger niet stil konden staan vanwege de vele verhalen die je kon vertellen, waren gevormd in een rechte lijn.

Vragen hoe het met je ging had volgens de verpleging geen zin, maar het was wel de gemakkelijkste opening, dus ik deed het gewoon toch.
“Hoe gaat het met je? Trek je het allemaal een beetje, hier? Ik heb begrepen dat je zo nu en dan een helder moment hebt?  Zou prettig zijn als dat moment nu kan komen, want dat schept nét even iets meer een band dan dat ik in het luchtledige sta te zwetsen. Is het eten hier nog een beetje te doen, of zijn de maaltijden bij ieder willekeurig chartervliegtuig hierbij vergeleken een verademing? Komen de andere kleinkinderen je ook vaak opzoeken? Nee, dat zal wel niet. Die hebben het te druk met hun eigen leventje. Wil je trouwens iets drinken, of moet je dan met rietjes gaan zitten klunzen?”

Haar blik bleef doods, maar om haar mond zag ik een lichte glimlach. Ik maakte mezelf wijs dat ze wist wat ik zei, maar vroeg me tevens af of ze me überhaupt wel hoorde. Ik schoof mijn stoel dichterbij,  en ging naast je zitten. Zwijgend staarde ik je aan, en pakte je hand vast. En ondanks dat je mij niet herkende, voelde het goed.  Ze mompelde opnieuw en ik boog me voorover om te horen wat ze probeerde te zeggen. Het was een onsamenhangende brij van klanken. Alle vitaliteit die ze voorheen uitstraalde was volledig verdwenen en het maakte me boos. Hoe kon het verdomme zo zijn dat we kunnen landen op de maan,  maar dat er geen medicijn bestaat tegen dementie!

“ Nou, ik moet er zo weer vandoor. Ik mocht je maar een kwartiertje lastigvallen met mijn aanwezigheid. Anders werd het te druk voor je, volgens de verpleegster. Grappig, vind je niet?  Maar goed, haar wil is mijn bevel, dus ik ga een brave jongen zijn. Kom ik snel weer een kwartiertje langs, oké? Ik neem wel wat leesvoer voor je mee. De Story, of de Privé? Want dat las je altijd.
Lieve oma, probeer het nog even vol te houden. We missen je allemaal zo”

Ik stond op, en drukte een dikke zoen op je wang. Je ogen zochten even de mijne en het leek net of de helderheid weer terug kwam.
“Maik, als je de volgende keer komt, zou je me dan misschien de mogelijkheid willen geven om te antwoorden op je vragen, in plaats van ze alle vijfentwintig achter elkaar te stellen? Story of Privé is overigens prima.
Dag lieve jongen, tot snel. ”

Ik loop naar de deur en mijn tranen vinden hun weg naar beneden. Oh, wat had ik graag gewild dat je dit tegen me had gezegd. Helaas is dit mijn laatste herinnering aan jou. Ik mis je lieve oma ♥

Advertenties

11 thoughts on “Laatste herinnering aan jou

  1. Mooi, mooi, mooi, wel een tranentrekker.
    En afsluitend met De Weg, ga ik helemaal janken. Moet dan altijd aan mijn oma denken, die aantal jaar overleden is :’-(

    • Ja, ik weet het. Maar herinneringen zullen altijd blijven. In ieder geval niet mijn bedoeling geweest om mensen een verdrietig gevoel te geven. Maar zijn mijn eigen emoties en gedachten geweest. Maar wel begrijpelijk. X

  2. Pingback: Tweets that mention Laatste herinnering aan jou « De visie van Maikel -- Topsy.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s