Licht achter de horizon….

Mede door het wereld wijde web kom ik in contact met diverse mensen waarmee ik een soort van band ga krijgen. Zij reageren op mijn blogs via mail, of op de site zelf. En ook via Twitter en andere sociale media heb ik vaak leuke en soms heftige conversaties.

Een paar personen heb ik dan ook (regelmatig)  in het echte leven ontmoet, en het verbaast me dat er zoveel mensen zijn die een “rugzak aan ervaringen in het leven” met zich meedragen en hier ook erg openlijk over praten.
Met ervaringen doel ik op diverse tegenslagen en gebeurtenissen in het leven, en door deze gesprekken krijg ik vaak het idee dat ik niet alleen sta met gedachten en emoties die ik vaak heb.
En dat doet me veel goed. Ik vind het fijn om toch een soort van bevestiging te krijgen, en dat ik niet alleen sta met diverse gedachten die ik heb.
Het verbaast me ook om te horen dat er veel jonge personen zijn die al veel hebben meegemaakt in hun leven. Ik ga hier niet te diep op in, maar het zijn gebeurtenissen die je niemand toewenst.

Ik vind het moeilijk om emoties te uiten, en ik krop dan ook veel op. Het is mijn valkuil om te denken dat ik alles in mijn eentje op kan lossen, omdat ik vrienden en vriendinnen niet lastig wil vallen met persoonlijke problemen die ik ondervind.
,,Het komt wel goed, en laat de tijd maar zijn werk doen,” zijn vaak mijn gedachten. Helaas krijg ik vaak de spreekwoordelijke deksel op mijn neus.
Als ik eerlijk ben zijn er ook maar weinig mensen die mij snappen en écht weten wat ik denk en wat ik voel. Ik vind het zelf al heel erg moeilijk om sommige dingen te snappen, laat staan iemand anders. Daarom schrijf ik ook veel dingen op, en dat werkt voor mij.

Wat ik wel erg vind is het feit dat er veel personen die problemen met zich zelf hebben niet of nauwelijks worden begrepen door zogenaamde vrienden, en dat zij hierdoor veel mensen hebben verloren.
Je kunt je natuurlijk  afvragen of het wel échte vrienden zijn? Ik heb al eerder aangegeven dat depressiviteit niet zomaar op te lossen is, en dat er nog een taboe op heerst. Het wordt (nogmaals) geaccepteerd als iemand zijn been breekt, maar als iemand geestelijk door een dal gaat is deze persoon vaak “raar” en wordt hij of zij niet begrepen.
Door diverse bezuinigen wordt er ook geschoven en gesaneerd in diverse instanties zoals bijvoorbeeld het GGZ. Veel therapieën worden weg gesaneerd, of hulpzoekenden komen niet in de goede leeftijdsgroep terecht waardoor groepstherapieën niet volledig zijn afgestemd op de persoon.
Ik vind dit een kwalijke zaak, en ik vind het belachelijk dat er op gezondheidszorg zo hard wordt bezuinigd. Dit zou niet mogen, en ik vind het onacceptabel in een welvarend land als Nederland.

Maar er gloort altijd licht achter de horizon, voor iedereen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s