Over de dood enzo….

Naar aanleiding van de blog die ik  online heb gezet over zelfmoord zijn veel reacties gekomen.
Zowel op de blog, maar vooral op Twitter. De desbetreffende blog was in mum van tijd de best bekeken blog die ik ooit heb geschreven. Binnen een half uur was hij namelijk ruim 200 keer bekeken. En dat heeft mij afgelopen nacht aan het denken gezet.

Kwam dit omdat het tijdstip goed gepland was, of omdat de dood ons nieuwsgierig maakt? Want ondanks dat er ook negatief over gedacht wordt, heeft men er toch een mening over.
En dat is mijn inziens positief, want ook de dood hoort bij het leven. Net zoals geboortes bij het leven horen.
Ik ben van mening dat er veel meer over de dood gepraat mag worden, en ben me er terdege van bewust dat het een gevoelig onderwerp is.
Des te meer is het van belang om er zo open en transparant mogelijk over te praten.

Want moet je bang zijn voor de dood, en denk je überhaupt wel eens na over de dood? Ik denk dat iedereen deze gedachten wel eens heeft gehad, of er met vrienden over gepraat heeft.
Persoonlijk ben ik niet bang voor de dood. Zoals ik al eerder heb aangegeven hoort dit bij het leven, en als mijn einde nabij is dan zal ik dit accepteren.
Natuurlijk zijn er enkele nuances, maar die ga ik niet benoemen omdat ik mijn lezers redelijk intelligent inschat.

Dus leef alsof elke dag je laatste zou zijn. Onthou dit, en ik kan het niet vaak genoeg zeggen; maar geniet van je man, vrouw, vriend, vriendin, kinderen, familie en vrienden. Want je bent niet snel alleen.

Liefs,

Maikel

Advertenties

7 thoughts on “Over de dood enzo….

  1. Weet je uiteindelijk is het voor de persoon in kwestie vaak echt de beste oplossing.
    Er is voor het gevoel geen uitweg meer! De nabestaande voelen het verdriet altijd!! Maar als je weet dat er nu wel rust is voor de persoon? Tja… wanneer is het goed denk ik dan?
    Wanneer doe je het goed wanneer juist niet en wie bepaald het. We zijn een eigen individu en uiteindelijk
    maken we zelf onze keuzes en zijn we verantwoordelijk voor de dingen die we doen. Ongeacht wat een ander daar van vind.
    Xxx

  2. Uiteindelijk is het voor de persoon in kwestie vaak echt de beste oplossing.
    Er is voor het gevoel geen uitweg meer! De nabestaande voelen het verdriet altijd!! Maar als je weet dat er nu wel rust is voor de persoon? Tja… wanneer is het goed denk ik dan?
    Wanneer doe je het goed wanneer juist niet en wie bepaald het. We zijn een eigen individu en uiteindelijk
    maken we zelf onze keuzes en zijn we verantwoordelijk voor de dingen die we doen. Ongeacht wat een ander daar van vind.
    Xxx

  3. Het is zo’n taboe voor iedereen, maar uiteindelijk iets heel natuurlijks!
    Je komt alleen en gaat alleen en tijd ertussen…genieten zoveel kan. Ik hoor vaak, ik had geen afscheid genomen en ik zou nog zoveel willen zeggen.
    Maar uiteindelijk als we altijd proberen te genieten en welteruste kussen,goede dag wensen en tot ziens wensen hoeven we eigenlijk onszelf niets te verwijten. Het is een verschijnsel wat we niet
    echt in de hand hebben, we kunnen het leven verlengen maar een nieuw leven? Zoals eerder is gezegd: geniet van elke dag met heeeel je hart! En praat over de dood, het kan immers zo voorbij zijn.
    Zoiezo altijd makkelijk als je de wensen van een ander WEL weet. Ik heb de laatse tijd veel overlijdens meegemaakt welliswaar in zakelijke kringen maar toch.
    Ik heb een eigen beauty/ massage salon en dus 1 op 1 contact. Hoor veel en wordt ook enorm gevariaard verteld. Ik hoor veel en ben af entoe een halve psycholoog, ik vind alles qwa lichaam en geest interessant.
    Ik heb me verbaasd over het feit dat clienten die bij komen toch zo’n indruk kunnen achterlaten dat je je altijd afvraagt waarom heb ik dit niet gegezegd of gedaan. Tja een levend wezen, heel appart!
    Je hebt t immers echt niet in de hand, het loopt zoals t loopt.
    Zo vroeg zo snel, het komt nooit op het goede moment, het is altijd een verkeerd moment. Of je nu lichaamlijk of geestelijk ziek bent. Het blijft een vervelend iets

    Vooral voor de nabestaande…….
    X anne

  4. Ik denk dat het komt omdat het op dat moment bij iedereen speelde..
    En omdat de dood vele mensen facineert, maar ook depressies.. zelfmoord..
    Allemaal onderwerpen waar mensen niets van snappen, het niet kunnen bevatten en het ze daarom bezig houdt..

    Ik ben best bang voor de dood, of misschien meer voor wat er na de dood is, als er nog wel iets is.. Wat voel ik op ’t moment dat ik dood ga? Spijt, gelukzaligheid, verdriet? Het is het enge onbekende wat mij bang maakt..

    Maar juist door die angst leef ik mijn leven ten volle! Ik wacht niet meer met mijn dromen, maar ik ga erachter na.. Ik doe wat ik het liefste doe zodat ik straks aan het eind geen spijt voel…

Laat een reactie achter op missbroekie Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s