Vrouwelijke complexiteit Deel II

Als man zijnde moet je in sommige gevallen veel geduld en beheersing op kunnen brengen als je een relatie hebt met een vrouw.
Het is grappig, maar ik heb veel vrienden met (landurige) relaties en in veel gevallen komt er veel overeen.
Van huishoudelijke irritaties, tot en met persoonlijke liefdesperikelen.

Persoonlijk heb ik in relaties vaak meegemaakt dat er “iets” is, maar dat er toch niets is??
Ik begrijp dat dit redelijk verwarrend overkomt, maar ik zal een situatie schetsen en ik denk dat voor velen het dan duidelijk zal zijn. (Gezien vanuit mannelijk oogpunt)

Je zit aan de eettafel met je vriendin of vrouw aan het avondeten, na een dag van allebei hard werken.
En om even in “Man bijt hond” jargon te spreken: “Nederland spoedt zich huiswaarts, en het is een ideaal moment om samen de dag door te nemen.”
Je merkt aan haar dat ze ergens mee zit, want ze is afwezig en is stiller dan anders.
Ik kijk het dan meestal even aan, en als er verder alleen over koetjes en kalfjes gepraat wordt vraag ik vaak hoe het gaat?

Hierop kun je in veel gevallen de volgende antwoorden verwachten: één: “dat het goed gaat”, en twee: “mwua het gaat”. Wat in beide gevallen betekent dat ik door moet vragen, empathie moet tonen en geïnteresseerd moet zijn. Of dan tenminste geïnteresseerd over moet komen.

Bij optie één (dat het goed gaat) is een teken voor mij dat het een probleem is dat nog maar net is ontstaan. Zo’n maximum van ongeveer drie dagen.
Zij geeft aan dat het goed gaat, maar aan het non-verbale gedrag kun je opmerken dat er toch iets aan de hand is.
Na een paar keer aandringen komt dan vaak de aap uit de mouw, en is het vaak een klein dingetje waar ze mee zit.
Dat ze bijvoorbeeld voor de zoveelste keer vind dat ze te dik is, terwijl ze verdomme met windkracht drie wegwaait.
Zoiets bijvoorbeeld. Totaal irrelevant, en dat druk ik vaak de kop in door aan te geven dat het allemaal wel meevalt en dat ze er hartstikke goed uit ziet!

Optie twee (“mwua het gaat”) is wat gecompliceerder. Mijn ervaringen zijn dat er dan zaken spelen waar ze al langer mee zit.
Bijvoorbeeld dat je weken geleden iets met elkaar hebt besproken, en dat ik er volgens mij weinig aan gedaan heb.
In plaats dat dit eerder bespreekbaar wordt gemaakt, “gaat het wel”.
Mijn vraag is daarom ook: “waarom is het zo moeilijk om het beestje bij de naam te noemen?”
Ik heb in zulke situaties ook vaak gezegd dat ik niet bijt, en dat je met mij écht wel een goed gesprek kan voeren.
Maar het ligt dan vaak aan mij, omdat ik ook eens wat meer interesse moet tonen.

Mannen en ook vrouwen blijven toch aparte wezens. We weten de oorzaak, maar aan het gevolg wordt pas wat gedaan als het vaak te laat is.
Aan de andere kant houdt dat een relatie ook boeiend. Toch?

Maikel.

7 thoughts on “Vrouwelijke complexiteit Deel II

  1. lol, om eerlijk te zijn herken ik me wel in het bovenste.

    Het eerste waarom ik in het echt minder snel zal zeggen waar ik mee zit is omdat als ik over iets schrijf, kan ik perfect verwoorden wat ik voel en wat ik wil duidelijk maken. Vanaf dat ik het moet vertellen vind ik het veel moeilijker om onder woorden te brengen wat ik voel.

    Daarbij komt ook nog eens dat ik nogal gemakkelijk emotioneel wordt als ik over iets praat. Ik voel het dan aan dat ik elke moment kan beginnen huilen, en omdat ik liever niet huil in het bijzijn van mijn vriend probeer ik er dan over te zwijgen.

    Gelukkig voelt mijn vriend me wel erg goed aan en begrijpt hij meestal al vrij snel wat ik bedoel ook al zeg ik maar een paar woorden.

  2. Tsjah ik kan helaas niet vanuit het oogpunt van een man kijken..
    Dus weet niet zo goed inhoudelijk te reageren.
    Weet wel dat als ik me rot voel ergens door, dat ik het voortaan eigenlijk wel zeg..
    En als ik er niets over zeg, dan wil ik er ook echt niet over praten.
    Dan is het gewoon iets wat ik zelf weet op te lossen en dan heb ik geen zin in een gesprek erover..

    Jaja, ook vrouwen kunnen wel eens ergens NIET over willen praten 😛

    En verder, over de verschillen tussen man en vrouw.. Ik denk dat het juist het leven leuker maakt, uitdagender, spannender.. Als we allemaal hetzelfde zouden zijn en/of denken en we weten precies hoe we moeten reageren ergens op.. Dan zou ik snel uitgekeken zijn denk ik! Geloof me, ik vraag me soms ook wel ns af waarom t niet allemaal wat makkelijk had kunnen zijn, dan wil ik bijv weten wat een man denkt (over mij) maar is ie niet te peilen (of ik snap t gewoon niet).. maar goed.. als t makkelijk zou gaan was ik ook niet tevreden.. 😉

    Liefs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s