Een silhouet in de duisternis

Liggend op mijn rug in het gras staar ik in gedachten verzonken naar de heldere sterrenhemel.
Vuurvliegjes dansen om me heen, en een zomerbriesje brengt mij een beetje verkoeling in deze warme zomernacht.

Opeens hoor ik het geluid van een takje dat breekt. Ik richt mezelf op, en zie je in de verte staan. Geleund tegen een oude eik. Je kijkt naar me, en ik probeer je goed te zien.
Maar het is te donker, en je lost op in de gigantische schaduw van de grote eik. Het enige dat overblijft is een silhouet.

Ik probeer je goed te zien, maar het enige dat ik kan ontwaren is een jurkje dat je aan hebt en je lange haren die los over je schouders hangen.
Je blijft maar naar me staren, en ik staar terug.
“Wie ben je, en waarom kom je niet naar me toe?” Mompel ik in mezelf.
Net op het moment dat ik besluit om op te staan, maak je je zelf los uit de schaduw.
Langzaam kom je op me afgelopen, en ik zie je lichaam. Je gezicht nog in het duister gehuld.
Ik zie een lichaam wat ik nog nooit gezien heb. Slank, lang, sportief. Je loopt op blote voeten langzaam naar me toe.
Dan valt er een straal helder maanlicht op je gezicht.
Als er al engelen zouden bestaan, ben jij er zeker eentje.
Voor even stokt mijn adem in de keel, en ik vergeet te ademen. Voor even staat de tijd voor me stil. God, wat ben je mooi!
Een grotere schoonheid heb ik in mijn leven nog nooit gezien. Je lange  haren bewegen langzaam mee met de koele zomerbries, en je ogen schitteren zacht door het maanlicht.
Je gezicht is met geen pen te beschrijven.
Al het moois wat God met de schepping nog over had, heeft hij bewaard om jou mee te boetseren.

Langzaam kom je op me afgelopen, en je vlijt je naast me neer in het gras. Je lange haren liggen als een waaier om je heen.
Ik lig naast je, en je kijkt me recht in mijn ogen. Ik verdrink direct in de schoonheid van je blauwe heldere ogen.
Ik voel je adem op mijn gezicht, zo dicht liggen we naast elkaar.

Ik onderdruk de behoefte om iets tegen je te zeggen. Ik wil nog zolang mogelijk genieten van dit moment.
Het lijken wel uren dat we zo naast elkaar liggen, starend in elkaars ogen, helemaal niks zeggen maar elkaar toch begrijpen.
Deze droom mag voor eeuwig blijven duren……….

Liefs,

Maikel


2 thoughts on “Een silhouet in de duisternis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s