verdriet, relativeren en doorgaan

Iemand waardevols verliezen went nooit. Maar het hoort bij het leven. In mijn vorige blog ben ik geeïndigd met de woorden dat ik er later op terug zou komen, en misschien wel meer zou kunnen relativeren. Het is op moment van schrijven 03.37 uur in de morgen, en ben op het punt gekomen dat ik inderdaad aan het relativeren ben geslagen.
Hoe erg en verdrietig heel de situatie ook is, uiteindelijk overheerst het gevoel dat het zo beter is. Het is natuurlijk erg cliché, maar ik kan me de woorden van Céline nog herinneren dat cliché antwoorden vaak wel de waarheid zijn. En dat zijn ze ook.
Zoveel beter is het om rust te vinden, en niet meer te hoeven vechten tegen deze verschrikkelijke ziekte. Het is erg moeilijk voor te stellen wat er in een persoon omgaat die deze ziekte heeft, en wat ze doormaken. Het enige dat je kan doen is er voor de persoon in kwestie en de familie te zijn, en te helpen waar nodig.
Woorden hoeven niet altijd belangrijk te zijn, een schouder om op te huilen of een troostende knuffel kan al meer dan voldoende zijn.
Vaak kun je door niks te zeggen, heel erg veel zeggen.

Vandaag heb ik gehuild. Ja, ik kom er gewoon eerlijk voor uit. Ik heb gehuild, en even dacht ik dat ik niet meer kon stoppen. Ik heb gehuild als een klein kind die zijn moeder is kwijt geraakt in een veel te groot en te druk pretpark. Op de terugweg van het uitvaartcentrum in de auto. Ik heb me proberen groot te houden, maar ik kon het niet meer tegenhouden. De subjectieve gedachte die op dit moment door je heen gaat zal wel denken waarom ik me groot wilde houden?
Ik heb me proberen groot te houden, omdat ik de situatie voor de persoon in kwestie niet moeilijker wilde maken dan het al is. Maar het doet me zo intens verdriet en pijn om te zien dat mijn grootste en liefste vriendin in mijn leven zo’n ontzettend verdriet heeft. Dat gevoel is met geen pen te beschrijven. Maar mensen die het zelf hebben ervaren, zullen snappen wat er met je gebeurt als je mensen waar je zó ontzettend veel van houdt zo’n verdriet ziet hebben. Dan breekt zelfs de grootste en sterkste kerel van de wereld.
En ja, dan wil ik de grote “broer” zijn, en de rots in de branding, en de schouder om op te huilen, en de troostende knuffel willen bieden. Maar op de terugweg lukte het niet. Herinneringen kwamen naar boven, en dat maakte me zo verdrietig.

Nu het later is, en weer een dag verder heb ik het een plaatsje kunnen geven en heb ik er nu vrede mee. Het is veel beter, hoe moeilijk het ook is om een verlies te aanvaarden.
Maar nog langer kon niet meer. Het is inderdaad beter zo…. Ik heb er vrede mee, en vanaf nu zal ik weer mijn beide schouders lenen om op uit te huilen en troostende knuffels bieden waar nodig.

Als laatste volgt nog een stukje wat ik op een nagedachten site voor *****  heb achtergelaten. Deze blog zal dan ook het laatste zijn wat ik zal schrijven over deze gebeurtenissen, want nu wil ik weer verder met leven. De klok tikt immers door….
(de namen vervang ik uit privacy overwegingen door ***** )

Lieve *****,

Ik hoop oprecht dat je nu je rust hebt gevonden, en verlost bent van de pijn.
Ik heb het je helaas niet meer kunnen zeggen, maar ik ben je héél erg dankbaar voor de lange tijd dat ik je gekend heb en dat ik tot vroeg in de morgen samen met jou en ***** heb kunnen lachen, drinken en dronken worden.
Al was het  4.00 uur s’morgens, je kwam uit je bed en we konden een wijntje met je drinken. Niet bij nadenkend dat je om 8.00 uur weer op je werk moest zijn! 
 Het besef moet nog komen dat je er niet meer bent.
 Maar ik (en jij) mogen samen gelukkig zijn dat ik alleen maar mooie herinneringen aan je heb!
 Ik weet dat je er niet van houd, maar ik doe het toch:
Rust zacht, en ik weet zeker dat je over ons allemaal waakt en dat je om ons zult kunnen lachen!
Ik beloof dat ik op ***** zal passen! En natuurlijk ook op ****!

 

Plotseling zo ineens was jij hier niet meer.
Niemand kan geloven dat jij er niet meer bent.
Hier op deze plek, hier op deze aarde.
Een trotse ziel.
Een fijne vrouw, die nu opgestegen is.
Die iedereen nu mist.
Alle die jou dierbaar hebben zullen zeggen:
,,Lieve ******, rust zacht!
En je zult nooit uit onze harten keren.
Bedankt voor wie jij was…..

 

 

 

Advertenties

5 thoughts on “verdriet, relativeren en doorgaan

  1. Heel herkenbaar Maikel… mooi gezegd.
    En ik weet zeker dat ze vanaf daar boven als een mooi sterretje over haar kinderen waakt…
    Take care….
    liefs, Wendy

  2. Sterkte, Maikel!

    Een plak geven binnen enkele dagen is vrijwel onmogelijk. Wel denk ik dat de heftigste emoties tijdelijk wat kunnen afnemen, maar mogelijk laaien ze op een later moment weer op. Wel denk ik dat naarmate de tijd verstrijkt het soort pijn en het soort gemis verandert.

    Liefs,
    Jojz2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s