Zomaar zo’n dag….

Soms heb je dat wel eens. Zo’n dag dat je ruw gewekt wordt door je wekker en al direct weet dat het jouw dag niet wordt. Zo’n dag had ik dus vandaag. Ik mocht vandaag om 12.30 verschijnen op het werk. Ik ben iemand die een vast ochtendritueel heeft. Een persoon die 1.5 uur voor zijn werk de wekker zet, rustig gaat douchen, aankleden, kopje koffie erbij en al het nieuws doorspit.

Ik ga ook s’morgens alle nieuwszenders af, omdat ik, zoals al eerder aangegeven een échte nieuwsjunk ben. Ik zie s’morgens al het nieuws.Van Nederland 1 t/m Al Jazeera. (niet dat ik er iets van versta, maar plaatjes kijken is voor mij voldoende om mijn hunkering naar nieuws te vervullen)

Voor vandaag had ik  mijn wekker gezet om 10.30, en had totaal géén kracht om mijn bed uit te komen. Een gevoel van totale depressiviteit en slapheid overmande mij. Een gevoel dat al je spieren van elastiek lijken, en dat je het liefste in bed wil blijven liggen om je de hele dag zielig te voelen. Ik denk dat de meeste onder ons dit gevoel wel herkennen. Dit gevoel heb ik wel vaker, maar als ik eenmaal gedoucht heb en een uurtje verder ben is dit gevoel wel over. Echter vandaag niet.  Ik heb mijn wekker 2 x op snooze gezet, en daar hij om de 5 minuten afgaat werd ik er een beetje ziek van. Uiteindelijk heb ik  hem een uur verder gezet. Gelukkig woon ik 10 minuten van mijn werk af, dus toen de wekker voor de laatste keer ging heb me uit mijn bed gesleept naar de douche verplaatst.

Eenmaal op mijn werk aangekomen had ik het voornemen om me niet te laten kisten. ,,Kom op Mike, je kunt het! Het zijn maar fucking feelings!” zei ik tegen mezelf. (ik ben niet zo van de peptalks, maar voor mezelf maak ik graag een uitzondering) 3 uur later zei ik het nog steeds. Hoe vervelend is dat!? Ik heb wel iets gedaan, maar of je dit daadwerkelijk productiviteit kan noemen?? De werkdag is in ieder geval voorbij gekropen in één  grote waas.

Nu zit ik een beetje te filosoferen en mijn gedachten te ordenen. Hardop vraag ik me af hoe het bovenstaande kan ontstaan? Ik ben wat dat betreft een persoon die je onder de “denkers” kan scharen. Je kent ze wel, van die personen die té diep nadenken over diverse zaken die spelen in de maatschappij. Soms denk ik wel eens té diep na, zo diep dat je er eigenlijk depressief van word.

Ben er in ieder geval over uit dat ik zulke overpeinzingen beter kan mijden. Wat heeft het voor zin om je bezig te houden met de vraag waarom je in hemelsnaam op deze aardkloot rond huppelt? En al zou ik het weten, kan  ik dit proces dan veranderen? Denk het niet. Nou, ik weet wel zeker van niet. De mensheid op deze aardkloot is een vicieus proces. Je wordt geboren, doet je dingen, en je eindigt onder de grond of in een warme oven. Om vervolgens (als ik een bepaald geloof moet volgen) weer terug te keren.

Desondanks ben ik een gelukkig persoon. Ik heb een baan, een super lieve vriendin, lieve vrienden om me heen, en een familie die voor me door het vuur zouden gaan. Wat wil een mens nog meer? Er zijn legio voorbeelden waarbij de stabiliteit ver te zoeken is.

Ach, ik hou het er maar gewoon  op dat het vandaag weer zomaar zo’n dag was!


4 thoughts on “Zomaar zo’n dag….

  1. Yep, die dagen zijn er. En je kunt jezelf wel onder de de te diepe denkers plaatsen, niet alle diepe denkers kunnen het ook verwoorden en dat doe je dan weer wel. Ik denk op zo’n dag: go with the flow maar dat lukt niet altijd op het werk :S

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s