Ergens ben ik het wel eens met deze uitspraak. Ik ben namelijk van mening dat je mensen, ongeacht wie het zijn moet kunnen vergeven.  Op zich ben ik een persoon die mensen redelijk snel kan vergeven. Niet dat ik vaak confrontaties heb met personen, maar als ik ze heb dan kan ik redelijk snel over mijn hart strijken en zorgen dat het weer goed komt.
Afgelopen week is de pro- formazitting geweest van Jack, en de verdachte heeft om vergiffenis gevraagd.
“Tja”, was mijn eerste gedachte toen ik het bericht las. En redelijk snel veranderde mijn “tja” in boosheid. Want ik vroeg me direct af of dit niet ingefluisterd is door zijn advocaat? Puur en alleen om goodwill te kweken naar de openbaar aanklager. 

Van mijn kant hoeft de dader, want ik weiger het om hem “verdachte” te noemen in ieder geval niet om vergiffenis te smeken. Want zou een persoon die een moord op zijn geweten heeft beseffen wat die heeft aangericht? Zou een persoon die een moord op zijn geweten heeft beseffen dat hij een familie uiteen scheurt, en ze achterlaat met een lege plek die nooit meer opgevuld kan worden?  Zou een persoon die een moord op zijn geweten heeft beseffen dat de persoon die hij vermoord heeft een hele hoop vrienden achterlaat, die Jack élke dag missen?

En om het bij mezelf te houden; zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik regelmatig niet in slaap kan komen, omdat ik Jack nog dood op straat zie liggen? Levenloos, en daarna met een wit laken over zich heen? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik steeds vaker nachtmerries heb, en midden in de nacht wakker schiet om vervolgens niet meer in slaap te komen? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik het nu ontzettend moeilijk vind om op stap te gaan? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat als ik een ambulance sirene hoor, ik in paniek raak en soms flashbacks krijg? En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik regelmatig Jack op straat zie liggen, met een ontbloot bovenlijf, midden in een grote plas met bloed terwijl het ambulance personeel hem aan het reanimeren is?  En zou de dader die de moord op Jack op zijn geweten heeft beseffen dat ik regelmatig de laatste ademhaling van Jack nog hoor, toen ik bij hem zat in zijn laatste seconden van zijn leven?

Kortom; beseft de dader dat ik naast het verdriet van het gemis van Jack, ook nog een trauma heb te verwerken? En dat het onduidelijk is hoe lang het duurt voordat ik eindelijk aan het échte “missen” toe kan komen? Want nu hebben vooral de verschrikkelijke beelden de overhand, terwijl ik eigenlijk Jack zou willen herinneren zoals die was. Maar helaas kan ik Jack op dit moment niet herinneren zoals die was. En ik vind het enorm lastig om hiermee om te gaan, ondanks de ontzettend goede en gespecialiseerde hulp die ik krijg.

Nee, ik denk niet dat de dader dit beseft. Ik wil hiermee maar aangeven dat de dader nog leeft, en dat wij als familie, vrienden en ik zelf op onze eigen manier moeten leren leven om over het gemis van Jack heen te komen. Maar vergiffenis!? NOOIT!!

De “waarom- vragen” malen meerdere malen per dag door zijn hoofd, en de antwoorden zijn vaak moeilijk te krijgen. Hij begrijpt heel goed dat er op heel veel vragen geen antwoorden zijn, en dat hij zal moeten accepteren dat sommige dingen zo zijn. Maar toch is het gevoel van acceptatie ver te zoeken, en dat het een proces zal zijn dat zijn hele leven voort zal blijven duren.
Ook zijn stemmingswisselingen zijn voor hem moeilijk te begrijpen. En al helemaal voor zijn omgeving, vaak doet hij zich beter voor dan dat hij zich voelt. Gewoon om er vanaf te zijn, en geen vragen te krijgen van zijn omgeving. Want praten over zijn gevoelens is moeilijk, want zijn omgeving begrijpt hem toch niet. Althans, niet het gevoel wat er in hem omgaat. Want zeg nou eerlijk; niks is zo moeilijk om gevoel in woorden om te zetten.
Op dit moment is hij bezig om zijn leven op de rit te krijgen, en te leren omgaan met alles wat hem bezig houdt en vaardigheden te krijgen. Af en toe is het erg confronterend, maar de herkenning die hij krijgt is positief. Hij heeft altijd een gevoel gehad dat hij “anders” is dan anderen. Waarom dit is, heeft hij zelf geen antwoord op.

Hij zal aan zichzelf moeten werken, en zichzelf voorop proberen te zetten. Ook al is het moeilijk, omdat er anderen zijn die hem nodig hebben. Maar het aankomende jaar wordt zijn jaar, en invloeden van buitenaf zijn daarbij moeilijk te combineren. Hoe lastig dit ook is, omdat hij er altijd voor anderen is geweest. Maar hier zal hij een balans in moeten leren vinden.
In ieder geval wil hij nooit meer depressief zijn, want dit is het ergste gevoel wat hem ooit is overkomen. Wat dat betreft is de eerste stap gezet, en ook al zullen er vele tijden van tegenslag komen; hij is ervan overtuigt dat uiteindelijk alles op zijn plek gaat vallen. En dat hij krijgt waar hij al zolang naar op zoek is…

Na heel het gebeuren omtrent Jack, had ik behoefte aan rust. Even overal letterlijk afstand van nemen, en zoveel mogelijk afleiding zoeken. Ik ben tussendoor nog een paar dagen met Elles naar Valkenburg geweest, en het was fijn om in een andere omgeving te verkeren. Als persoon heb ik erg veel aan haar.
Ze begrijpt me, en ze accepteert mij zoals ik ben. Met al mijn pluspunten, maar zéker mijn minpunten. Bij haar kan ik terecht met mijn emoties, gedachten en impulsiviteit. Ze heeft het geduld om naar me te luisteren, en me af en toe af te remmen als ik de neiging heb om door te schieten in bepaalde dingen. Ik denk dat iedereen zo’n persoon in zijn of haar leven nodig heeft.
Iemand waarbij je de rust kan nemen die je nodig hebt, en een persoon waarbij je niks hoeft te zeggen zonder dat je het gevoel hebt dat het een pijnlijke stilte is. Sommige personen zijn écht een aanvulling op mijn leven, en daar is zij er één van. 

Zoals ik eerder al beschreven heb, zit ik op dit moment in een situatie waarbij ik aan mezelf kan gaan werken. Helaas hangt dit samen met het feit dat ik Elles, en veel vrienden en vriendinnen veel minder kan zien of spreken. Maar ik heb bewust gekozen voor deze situatie, en het aankomende jaar is dan ook mijn jaar. Dit klinkt erg egoïstisch, en misschien is dat ook wel zo. Maar ik zal me écht op mezelf moeten gaan richten, en kan daar helaas weinig invloeden van buitenaf bij gebruiken. Hoe lastig dit soms ook is voor mij, en voor degenen waar ik ontzettend veel om geef. In ieder geval grijp ik elk vrije moment in de weekeinden aan om bij degenen te zijn waar ik om geef, om toch het contact te onderhouden.
Maar ik zal keuzes moeten maken, en daar ik iemand ben die zich snel op de achtergrond zet om anderen een plezier te bezorgen, zal ik nu écht voor mezelf moeten kiezen. Want zoals het voorheen ging, kan niet meer. En daar ben ik me zeer van bewust. En ach, het is maar een jaar.  En wat is nou een jaar op een heel mensenleven? Niks toch??

We zijn drie dagen in Brugge geweest, en ook een bezoekje aan het strand gebracht in Knokke. Op een of andere manier heeft het strand op mij een rustgevende invloed. Het geluid van de golven, en de krijsende meeuwen laten mij altijd tot rust komen.
Ook het feit dat Elles bij me was vond ik een fijne bijkomstigheid. Bij haar kom ik tot rust, en ondanks dat kunnen we om de kleinste dingen helemaal dubbel liggen. Ik vind het fijn om iemand als haar om me heen te hebben. Iemand die me even ergens anders aan laat denken, dan datgene waardoor mijn eigen wereldje de laatste weken zo is veranderd. En ik ben blij dat ik haar achter me heb staan.

Ook heb ik met haar besproken dat het tijd is om even wat rust voor mezelf te nemen, en wat dingetjes op een rijtje te zetten. In een vorige blog had ik dit al beschreven, en het wordt nu tijd om al deze woorden om te zetten in daden.
Want de laatste paar weken ben ik non- stop van het ene in het andere gevallen, en heb ik mezelf niet de rust gegund om bepaalde dingen te verwerken. Ook mijn omgeving gaf al aan dat ik wat “gas” terug moest nemen, en me even op mezelf moet gaan richten.
Maar ik vind het wel erg moeilijk om bepaalde dingen los te laten, omdat ik weet dat er op dit moment personen in mijn omgeving zijn die het fijn zullen vinden als ik aandacht aan hen besteed. Maar zij zullen wel begrijpen dat ik mezelf even op de eerste plaats zet.
En de tijd dat ik weer aandacht aan anderen kan besteden zal vanzelf wel weer aanbreken, want samen is niet alleen…..

Alweer een maand geleden, wat gaat de tijd toch snel
Voor mij lijkt er nog maar een week voorbij dat je tegen me zei:
“laten we weer eens gezellig een pilsje gaan pakken, en toosten op het leven
En ouderwets dansen, lachen, drinken én onze glazen laten klinken” 

Die avond hebben wij inderdaad gedaan wat wij altijd deden. Samen lachen, samen dansen, en met mooie meiden sjansen 
Ik hoor je nog lachen, en als ik mijn ogen sluit zie ik je nog staan
Jij, mijn maatje, mijn gabber, mijn partner in crime… iets wat nooit voorbij mocht gaan
Ik ben bij je gebleven tot de laatste seconde, en uiteindelijk alles gedaan wat we maar konden 
Helaas heeft het niet zo mogen zijn, en ben jij nu een mooie ster die op ons schijnt
Een hele mooie ster die nooit meer verdwijnt

In ieder geval zal jij altijd in onze harten blijven voortbestaan, en zullen we aan je denken bij iedere traan die nog gaat vloeien bij de herinneringen aan jou 

Jack, voor altijd… als je maar weet dat ik van je hou ♥